Karl Maria Wiligut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karl Maria Wiligut, pseudonim Weisthor[1] (ur. 10 grudnia 1866 w Wiedniu, zm. 3 stycznia 1946 w Arolsen) – austriacki okultysta, nazywany Rasputinem Himmlera[2], SS-Brigadeführer. Był jednym z najważniejszych okultystów SS.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wiedniu 10 grudnia 1866 w rodzinie katolickiej, syn Franza Karla Wiliguta. Zarówno jego ojciec i dziadek byli oficerami w armii Austro-Węgier.

Gdy miał 14 lat, wstąpił do Kadettenschule w Wiedniu. 1 września 1884 został mianowany na stopień kadeta i wcielony do Morawskiego Pułku Piechoty Nr 99, który wówczas stacjonował w Klosterbruck[3]. 1 listopada 1888 został awansowany na podporucznika, 1 listopada 1892 na porucznika, a 1 listopada 1900 na kapitana. W 1903 został przeniesiony do Czeskiego Pułku Piechoty Nr 88 w Pradze, a w 1907 do Styryjskiego Pułku Piechoty Nr 47 w Gorycji[4]. 1 maja 1912 został mianowany majorem[5].

W 1906 ożenił się z Malwine Leurs von Treuenringen, z którą miał dwie córki.

1 sierpnia 1917 został mianowany na stopień pułkownika. Jego oddziałem macierzystym był nadal Pułk Piechoty Nr 47[6]. W maju 1918 został przydzielony do komendy obozu dla rekonwalescentów, niedaleko Lwowa, będąc ostatecznie zwolniony ze służby z dniem 1 stycznia 1919. Po przejściu na emeryturę przeniósł się do Morzg (dzisiaj dzielnica niedaleko Salzburga).

W wolnym czasie zainteresował się wiedzą tajemną, którą wykazywał się od wczesnej młodości. Pierwsze teksty neopogańskie opublikował dopiero w 1908. Cieszyły się one dużym zainteresowaniem ariozofów, okultystycznego ugrupowania wierzącego w wyższość i przewodnictwo rasy aryjskiej.

Pierścień SS-Totenkopfring

Pięć lat później żona straciła do niego cierpliwość. Przybyła do ich domu z policją, która siłą przewiozła Wilguta do szpitala dla psychicznie chorych, gdzie pozostał na trzy lata[7].

W 1932 uciekł do Niemiec. W 1933 Wiligut poznał Heinricha Himmlera. Okultysta wywarł wrażenie na dowódcy SS. W tym samym roku wstąpił w szeregi nazistowskiej formacji, przyjmując pseudonim „Weisthor” (imię legendarnego pogańskiego kapłana, króla i maga).

Uważał się za potomka Azów, nordyckich bogów znanych z mitologii skandynawskiej. Na podstawie neopogańskiego rytuału wymyślił obrzęd ślubny dla członków SS. Zaprojektował też pierścień z trupią czaszką, wręczany wyróżniającym się esesmanom[2].

Wiligut szybko awansował. W listopadzie 1934 osiągnął stopień SS-Oberführera, a wiosną 1935 został przeniesiony do Berlina. W 1936 awansowany do stopnia SS-Brigadeführera. Wilgutowi powierzono kierowanie wydziałem rasowym SS, ale został też osobistym doradcą Himmlera.

W 1939 nieprzychylni mu oficerowie odkryli jego austriacką tajemnicę. Dowiedzieli się o leczeniu w zakładzie psychiatrycznym. Wiligut miał również słabość do nadużywania alkoholu. Ostatecznie wszystkie te czynniki przeważyły na jego niekorzyść. Himmler nie mógł sobie pozwolić na utratę prestiżu swego stanowiska i Wiligut musiał odejść z SS. W 1940 wrócił do Austrii. Po II wojnie światowej wrócił do Niemiec, gdzie wkrótce zmarł w zapomnieniu.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Igor Witkowski Wewelsburg. Nazistowski okultzym i nowa religia, wyd. 2018, s. 113
  2. a b Rasputin Himmlera (pol.). www.polskieradio.pl. [dostęp 2016-07-27].
  3. Militär-Schematismus 1885 ↓, s. 268, 467.
  4. Schematismus 1908 ↓, s. 253, 526.
  5. Schematismus 1913 ↓, s. 291, 596.
  6. a b c d Ranglisten 1918 ↓, s. 64, 603.
  7. Karl Maria Wiligut (ang.). www.thirdreicharts.com. [dostęp 2016-07-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kais. Königl. Militär-Schematismus für 1885. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1884. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1908. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1907. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1913. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1912. (niem.)
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.)
  • www.opoka.org.pl