Karol Bajorek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Bajorek
Pełne imię i nazwisko Karol Marceli Bajorek
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1906
Kraków
Data i miejsce śmierci 1 września 1980
Żywiec
Wzrost 174 cm
Pozycja pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1922–1924 Polonia Kraków
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1925–1936 Wisła Kraków 134 (1[a])
Kariera trenerska
Lata Drużyna
KSZO Ostrowiec Świętokrzyski
Koszarawa Żywiec
Czarni Żywiec
Siła Żywiec
Węgierska Górka

Karol Marceli Bajorek (ur. 16 stycznia 1906 w Krakowie, zm. 1 września 1980 w Żywcu) – polski piłkarz, trener.

Bajorek był wychowankiem Polonii Kraków, w której występował w 1922–1924. W 1925 roku trafił do Wisły Kraków, dla której grał przez dwanaście lat. W sezonie 1927 oraz 1928 został mistrzem, natomiast w sezonie 1930, 1931 i 1936 wicemistrzem Polski[1]. W 1926 roku Bajorek zdobył Puchar Polski, który był rozgrywany po raz pierwszy w historii. Wisła pokonała w finale Spartę Lwów (2:1, 5 kwietnia 1926 roku)[2][3]. W 1929 roku Bajorek wystąpił w nieoficjalnym spotkaniu reprezentacji Polski przeciwko Czechosłowacji (2:2, 4 sierpnia 1929 roku)[4][5].

Po zakończeniu kariery piłkarskiej był trenerem KSZO Ostrowca Świętokrzyskiego, Koszarawy Żywiec, Czarnych Żywiec, Siły Żywiec oraz instruktorem w Węgierskiej Górce[1]. W latach 1954–1957 pełnił funkcję Przewodniczącego Podokręgu Żywiec[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Statystyki nie obejmują sezonu 1926.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]