Karol Gandor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Gandor
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1930
Dankowice
Data i miejsce śmierci 11 listopada 1988
Katowice
profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo cywilne
Doktorat 1961
Habilitacja 1965
Profesura 1973
dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego (1971-1972)

Karol Gandor (ur. 4 listopada 1930 w Dankowicach, zm. 11 listopada 1988 w Katowicach[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa cywilnego, profesor zwyczajny na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, w latach 1971-1972 dziekan tego wydziału.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Franciszka i Katarzyny. Jego matka zmarła w 1932, on sam przeniósł się z rodziną w tym samym roku do Czechowic, gdzie jego ojciec pracował jako górnik. W 1951 ukończył liceum w Bielsku-Białej i w tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawno-Administracyjnym Uniwersytetu Wrocławskiego. Jeszcze w czasie studiów rozpoczął pracę jako zastępca asystenta (1953) i asystent (1954) w Katedrze Ekonomii Politycznej. Po ukończeniu studiów w 1955 kontynuował pracę na macierzystej uczelni, od 1956 w Katedrze Prawa Cywilnego[1]. W 1961 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy Konwersja nieważnych czynności prawnych napisanej pod kierunkiem Józefa Fiemy[2], za którą w 1962 otrzymał I nagrodę w konkursie miesięcznika Państwo i Prawo[1]. Stopień doktora habilitowanego otrzymał w 1965 na podstawie pracy Sprzedaż na raty - problemy organizacyjne i prawne[3]. Od 1966 pracował w Filii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Katowicach, gdzie został kierownikiem Katedry Prawa Gospodarczego. Należał do organizatorów powstałego w 1968 Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego[1]. W 1968 został prorektorem UŚ ds. ogólnych[4], od listopada 1971 do września 1972 był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UŚ[5][6][1]. Kierował także Instytutem Administracji i Zarządzania Gospodarką Narodową, a od 1981 Katedrą Prawa Gospodarczego[1]. W 1973 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1988 profesora zwyczajnego[1].

Był członkiem ZMP, ZMS, od 1954 PZPR. Wchodził w skład komitetów uczelnianych PZPR na Uniwersytecie Wrocławskim i Uniwersytecie Śląskim, był I sekretarzem POP na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego[1].

W 1974 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Został pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Prawa podmiotowe tymczasowe (ekspektatywy), Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1968.
  • Prawo patentowe krajów kapitalistycznych, Warszawa: Wydaw. Katalogów i Cenników, 1975.
  • Skuteczność prawnych środków zabezpieczania kredytu na cele sprzedaży ratalnej, Katowice: UŚ, 1980.
  • Sprzedaż na raty. Problemy organizacyjne i prawne, Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze, 1966[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Józef Koredczuk, Krzysztof Koreń, Sylwetki profesorów. Gandor Karol (1930-1988), 70.wpae.uni.wroc.pl.
  2. Uniwersytet Wrocławski. Wydział Prawa i Administracji; Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii. Wykaz doktoratów z lat 1945–2010. uni.wroc.pl. [dostęp 21 października 2018].
  3. Uniwersytet Wrocławski. Wydział Prawa i Administracji; Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii. Wykaz habilitacji z lat 1945–2010. uni.wroc.pl. [dostęp 21 października 2018].
  4. Adam Lityński O początkach Wydziału Prawa i Administracji UŚ
  5. Gandor Karol. wsa.dbc.wroc.pl. [dostęp 20 września 2015].
  6. Karol Gandor w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  7. Gandor, Karol (1930-1988).. alpha.bn.org.pl. [dostęp 20 września 2015].