Karol Ginter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Ginter
Ilustracja
porucznik kawalerii porucznik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 9 września 1901
Zbiersk
Data i miejsce śmierci 21 listopada 1938
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 24 pułk piechoty
11 pułk ułanów
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości

Karol Sergiusz Ginter (ur. 9 września 1901 w Zbiersku, zm. 21 listopada 1938 w Krakowie) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Władysława i Pauliny ze Schmidtów. Absolwent gimnazjum państwowego w Ostrowcu. W 1916 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a w 1918 ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego. Początkowo został skierowany do szwadronu lotnego przy 24 pułku piechoty, a później do szwadronu Ziemi Radomskiej. Po reorganizacji pododdziału, w składzie 1 szwadronu 11 pułku ułanów na froncie litewsko-białoruskim walczył o Wilno[1]. Później na czele plutonu walczył na froncie północnym i południowym. We wrześniu 1920, po zdobyciu miasteczka Białozierka i wyparciu baonu piechoty bolszewickiej, wraz z 3 plutonem prowadził dalszy pościg; wraz z jednym ułanem zdołał przejść przez bagna i z szablami w dłoniach rzucili się na tyralierę wroga. W walce poległ między innymi dowódca baonu 489 pp bolszewickiej, rozbito baon i zdobyto wielu jeńców[1]. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[2]. Bezpośrednio po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W marcu 1921 uczył się w Przyfrontowej Szkole Oficerskiej Jazdy w Brodach. Po zakończeniu nauki wrócił do macierzystego pułku. W lipcu 1921 na własną prośbę przeszedł do rezerwy, w stopniu podchorążego.

Dopiero w 1923 podjął pracę zawodową. Został urzędnikiem w „Spółce Akcyjnej Wielkich Pieców i Zakładów Ostrołęckich”. Od 1928 należał do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Był też współzałożycielem i członkiem Zarządu Stowarzyszenia Rezerwistów i Byłych Wojskowych w Ostrowcu. 17 marca 1926 został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 159. lokatą[3], i przydzielony w rezerwie do 20 pułku ułanów. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 2 stycznia 1932 i 116. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii[4]. We wrześniu 1935 został przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X[1]. Zmarł w Krakowie, a pochowany został na cmentarzu w Ostrowcu.

Był żonaty z Natalią Reńską, miał córkę Krystynę Marię (ur. 1928)[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Polak (red.) 1991 ↓, s. 45.
  2. Soniński 1928 ↓, s. 35.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 27 marca 1926 roku, s. 99.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 1 lutego 1932 roku, s. 109.
  5. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]