Karol Kernberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Kernberg
„Karol Ziarski”
chorąży chorąży
Data i miejsce urodzenia 9 października 1896
Lwów
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułk piechoty,
5 pułk piechoty,
2 pułk piechoty,
19 Pułk Piechoty
6 Pułk Artylerii Ciężkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
wojna polsko-ukraińska,
II wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Brązowy Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę
Odznaka „Za wierną służbę” Krzyż Obrony Lwowa Odznaka Honorowa „Orlęta”

Karol Kernberg ps. „Karol Ziarski”[1] (ur. 9 października 1896 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Niepodległości, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Adolfa i Antoniny ze Steningów[2]. W maju 1914 r. wstąpił do Związku Strzeleckiego we Lwowie. W sierpniu 1914 zgłosił się do Legionów, przydzielony do 1 plutonu 1. kompanii III batalionu 1 pułku piechoty. W wyniku odniesionych ran w walkach pod Laskami, wysłany do szpitala w Täplitz-Schönau. 8 grudnia 1914 przebywał w szpitalu zlokalizowanym w szkole męskiej Alleegasse w Cieplicach[3]. Po wyjściu ze szpitala wcielony do 2 a następnie 5 kompanii uzupełniającej 5 pułku piechoty I Brygady Legionów. 25 marca 1916 włączony do kadry artylerii. 16 kwietnia 1916 wysłany z Kozienic do stacji zbornej w Kowlu i wcielony do artylerii 2 pułku piechoty II Brygady Legionów. Aresztowany za agitację w związku z kryzysem przysięgowym. Wcielony do 2 kompanii odwodowej 2 pułku Polskiego Korpusu Posiłkowego. W trakcie bitwy pod Rarańczą dostał się do niewoli i został internowany w Szeklencze, wstąpił do POW. Jako poddany austriacki, wcielony do c. i k. armii i wysłany na front włoski. Jako członek POW działał wśród Polaków w armii austriackiej[4]. W sierpniu 1918 przybył do Lwowa a stamtąd udał się do Warszawy. Na rozkaz szefostwa POW zgłosił się do służby w Polskiej Sile Zbrojnej. W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, później w walkach z Ukraińcami o Lwów. Uczestniczył w wojnie 1920 r.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1931 roku był sierżantem w 19 pułku piechoty we Lwowie[5]. Następnie w 6 pułku artylerii ciężkiej.

W kampanii wrześniowej walczył w 6 pułku artylerii ciężkiej. 18 września 1939 w Haliczu dostał się do niewoli sowieckiej. 17 października 1939 przywieziony do obozu przejściowego dla jeńców w Krzywym Rogu. Znajduje się na liście jeńców obozu z 15 grudnia 1939 jako oficer 6 pac. 23 grudnia 1939 wymieniony na liście młodszych oficerów obozu w Krzywym Rogu przeznaczonych do przesłania do obozu w Kozielsku i Starobielsku. 28 stycznia 1940 wysłany do obozu w Kozielsku, dokąd dotarł 14 lutego 1940. Między 28 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[6] – lista wywózkowa 052/4, poz.42, nr akt 4906 z 27.04.1940[7]. Został zamordowany 30 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 02.06.1943[6]. Przy szczątkach w mundurze chorążego znaleziono: wizytówki z nazwiskiem: Ziarski-Krenberg Karol, chorąży; kieszonkowy kalendarzyk, dwa odznaczenia, dwa medale, pierścień z napisem „Gold gab ich für Eisen 1914”[8][1]. Figuruje na liście AM-266-3829. Natomiast na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem: GARF-137-03829 figuruje jako nierozpoznany oficer, oprócz przedmiotów znalezionych wg listy AM wymieniono: „Krzyż Obrońców Niepodległości i 3 medaliki”[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał we Lwowie. Żonaty z Fryderyką z d. Barnasz (nauczycielka), miał dwoje dzieci[2] – Krystynę Wandę (ur. 4 grudnia 1920) i Tadeusza. Wielbiciel teatru, zaprzyjaźniony z aktorami i malarzami. Był reżyserem w Kole Dramatycznym 19 pułku piechoty „Odsieczy Lwowa”. Reżyserował m.in. „Komedię o człowieku który redagował gazetę”[10].

Rodzina została zesłana do Kazachstanu, a następnie wraz z Armią gen. Andersa ewakuowała się do Iranu. Tadeusz Kernberg wstąpił do Wojska Polskiego, a następnie w Wielkiej Brytanii pisał do polonijnej prasy pod pseudonimem Tadeusz Ziarski. Krystyna Wanda, po ukończeniu kursu pielęgniarskiego, pracowała jako pielęgniarka w Iranie i Pakistanie. Wraz z matką w 1947 wyemigrowała do Australii. Wyszła za mąż za żołnierza Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, Mariana Jackiewicza. „Została kierowniczką Polskiego Gimnazjum w Hobart; zorganizowała i prowadziła pierwszy kurs maturalny z języka polskiego. Poza tym sprawowała urząd australijskiego sędziego pokoju i udzielała się jako tłumacz przysięgły. Autorka dziesiątków artykułów w prasie polonijnej i australijskiej, tłumaczka polskich kolęd na język angielski, reżyserka rewii, autorka teatralnych jednoaktówek i wierszy. Jej poezję drukował „Tygodnik Polski” w Melbourne w dodatku kulturalno-literackim „Margines” oraz sydnejskie „Wiadomości Polskie”, „Kurier Polski” i „Przegląd Katolicki”[11].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Prezydent RP awansował go pośmiertnie na stopnień podporucznika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Panteon Polski” (R. 5, nr 44), Lwów: Zarząd Okręgu Związku Legjonistów Polskich we Lwowie, 1928, s.6.
  2. a b c Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000, s. 259.
  3. Lista Chorych, Rannych, Zabitych i Zaginionych Legionistów do Kwietnia 1915 roku., Piotrków: Drukarnia Państwowa ; Centralny Oddział Ewidencyjny Departamentu Wojskowego N.K.N., 1915–1916, s. 25.
  4. Marek Gałęzowski, Spadkobiercy Berka Joselewicza. Żydzi w Legionach Polskich, „Komentarze historyczne”, IPN, s. 30.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931 roku, s. 375.
  6. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 377.
  7. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, Warszawa 1991, s. 713.
  8. Auswaertiges Amt - Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 266.
  9. Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie, lublin.ap.gov.pl [dostęp 2018-01-18] (pol.).
  10. „Kronika Ilustrowana: dodatek tygodniowy "Wieku Nowego"”, Lwów , 24 maja 1931, s. IV.
  11. Świat Polonii - witryna Stowarzyszenia Wspólnota Polska - Stowarzysze…, „archive.is”, 27 lipca 2016 [dostęp 2018-01-18].
  12. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Auswaertiges Amt - Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ​ISBN 83-905590-7-2​.