Karol Koranyi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Wilhelm Koranyi
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1897
Lwów
Data i miejsce śmierci 23 września 1964
Warszawa
profesor nauk prawnych
Specjalność: historia prawa
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Doktorat 1922
Habilitacja 1931
rektor
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Okres spraw. 1948–1951
Poprzednik Ludwik Kolankowski
Następca Leon Kurowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy

Karol Wilhelm Koranyi (ur. 18 lutego 1897 we Lwowie, zm. 23 września 1964 w Warszawie) – polski prawnik, historyk prawa karnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1915 roku ukończył VII Gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia prawnicze w Wiedniu. W latach 1916–1918, podczas I wojny światowej, służył w wojsku austriackim, brał udział m.in. w walkach na froncie włoskim oraz w bitwie pod Verdun. Po wojnie kontynuował studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Wśród jego wykładowców byli Władysław Abraham, Przemysław Dąbkowski i Alfred Halban. Studiował też historię i etnografię (u Adama Szelągowskiego i Adama Fischera). W latach 1920–1921 służył w Wojsku Polskim w stopniu podporucznika, początkowo w 40 Pułku Piechoty we Lwowie, a następnie w 48 Pułku Piechoty, stacjonującym w Stanisławowie.

Studia ukończył w 1922 roku, uzyskując stopień doktora pod kierunkiem Kamila Stefko. Rozpoczął aplikację adwokacką, której nie ukończył. Od 1923 roku pracował na UJK: najpierw jako asystent prof. Przemysława Dąbkowskiego w Katedrze Historii Prawa Polskiego, następnie jako docent. W 1931 uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Podstawy średniowiecznego prawa spadkowego. Wybuch II wojny światowej nie pozwolił na rozpatrzenie wniosku o tytuł profesora złożonego w 1939 roku. Na Uniwersytecie Iwana Franki pracował w latach 1939–1941 oraz 1944–1945.

Po wojnie został powołany na stanowisko profesora organizowanego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Współtworzył Wydział Praw tej uczelni, kierował Katedrą Historii Prawa na Zachodzie Europy (1945–1951) oraz Katedrą Prawa Państwowego (1947–1949). W latach 1947–1948 pełnił funkcję prorektora, a następnie rektora UMK (1948–1951). Pracował również na Uniwersytecie Jagiellońskim i Warszawskim.

Zmarł w Warszawie, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kilka uwag o dawnem prawie polskim, dzisiejszym prawie ludowym, "Nowa Ziemia Lubelska", nr 36, Lublin 1925
  • O kradzieży na podstawie regestru złoczyńców grodu sanockiego 1554–1638 Lwów 1925
  • Czy tortury są dalszym ciągiem sądów bożych?, "Lud", 1926?, tom 25, (serja II, tom V), s. 96–97
  • Czary w postępowaniu sądowym (szkic prawno-etnologiczny), nakładem TL, Lwów 1927
  • Danielis Wisneri, "Tractatus brevis de extramagis lamiis, veneficis" a "Czarownica powołana (Szkic z dziejów polskiej literatury prawniczej)". Pamiętnik trzydziestolecia pracy naukowej Przemysława Dąbkowskiego, Lwów 1927
  • Czary i gusła przed sadami kościelnymi w Polsce w XV i w pierwszej połowie XVI wieku, nakładem TL, Lwów 1928
  • Ze studiów nad wierzeniami w historii prawa karnego. I. Beczka czarownic, Lwów 1928
  • Łysa Góra. Studium z dziejów wierzeń ludowych w Polsce w XVII i XVIII wieku, nakładem TL, Lwów 1929
  • Bismarck a sprawa polska w przededniu powstania styczniowego: szkic historyczny Lublin, 1929
  • O pochodzeniu zwyczaju tzw. oślego pogrzebu, "Lud", t.XXXI, Lwów, 1929, s.44–47
  • Konstytucje cesarza Fryderyka II przeciw heretykom i ich recepcja w Polsce Lwów 1930
  • O niektórych postanowieniach karnych statutu litewskiego z r. 1529: (studjum prawno-porównawcze) Wilno 1933
  • Historia ustroju na zachodzie Europy. Cz. 1 Toruń 1946
  • Powszechna historia ustrojów państwowych i prawa. 1, Epoka niewolnictwa (Egipt, Babilonia, Grecja, Rzym do w. IV) Toruń 1950
  • Powszechna historia państwa i prawa. 3, Średniowiecze Warszawa, 1951
  • O postępowych tradycjach w polskim piśmiennictwie karnym XVI i XVII wieku Warszawa 1952
  • Powszechna historia państwa i prawa. Cz. 5 Warszawa 1954
  • Powszechna historia państwa i prawa. Cz. 6 Warszawa 1955
  • O prawie sądowym w Historii państwa i prawa Polski, t. I i II Warszawa 1958
  • Jeszcze w sprawie syntezy historii prawa sądowego Poznań 1959

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Życie Warszawy", nr 231 z 25 września 1964, s. 8 (nekrolog)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]