Karol Różycki (zootechnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Różycki (ur. 28 stycznia 1879 w Krakowie, zm. 12 sierpnia 1938 w Dublanach) – polski zootechnik, profesor Akademii Rolniczej w Dublanach.

Syn Edmunda Różyckiego i Adeli z Andrzejowskich. Ukończył Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie, a następnie studiował nauki przyrodnicze na Akademii Rolniczej w Dublanach. Po uzyskaniu w 1906 dyplomu ukończenia studiów uzupełniał wiedzę na uczelniach w Kopenhadze, Sztokholmie oraz na uczelniach niemieckich. Od 1907 do 1915 pełnił funkcję kierownika działu hodowli w Centralnym Towarzystwie Rolniczym w Warszawie, następnie został aresztowany i internowany w Rosji. W 1918 został uwolniony i zamieszkał w Dublanach, gdzie wykładał hodowlę i fizjologię zwierząt, kierował Zakładem Hodowli Zwierząt Politechniki Lwowskiej. W 1919 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego w dziedzinie hodowli zwierząt użytkowych. Należał do grona założycieli (w 1922) Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego, od 1929 przez rok był dziekanem Wydziału Rolniczo-Lasowego[1]. Dekretem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 14 stycznia 1937 został mianowany radcą Lwowskiej Izby Rolniczej[2]. W 1938 odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Czy wiesz kto to jest?", praca zbiorowa pod redakcją Stanisława Łozy, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, tom. II s. 262;
  • Tadeusz Wieczorek, Zarys Dziejów Szkolnictwa Rolniczego w Polsce do 1939 r., Wyd. PWSZ, 1967;
  • Zbysław Popławski, Dzieje Politechniki Lwowskiej 1844–1945, Wyd. Ossolineum, 1992.