Karol Salwator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Salwator
Ilustracja
marszałek polny porucznik marszałek polny porucznik
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1839
Florencja
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1892
Wiedeń
Przebieg służby
Siły zbrojne c. i k. Armia
Główne wojny i bitwy wojna prusko-austriacka
bitwa pod Sadową

Karol Salwator Maria Józef Jan Baptysta Filip Jakub January Ludwig Gonzaga Rainer von Österreich (ur. 30 kwietnia 1839 we Florencji, zm. 18 stycznia 1892 w Wiedniu) – arcyksiążę Austrii, książę Toskanii, marszałek polny porucznik cesarskiej i królewskiej Armii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol Salwator był synem arcyksięcia Leopolda II, wielkiego księcia Toskanii i jego żony Marii Antonietty Burbon, księżniczki Królestwa Obojga Sycylii. Miał dwanaścioro rodzeństwa, w tym trzy przyrodnie siostry. Jego brat Ferdynand IV był ostatnim wielkim księciem Toskanii.

W wieku 10 lat Karol Salwator otrzymał tytuł „pierwszego rotmistrza” w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 6. W 1857 roku został awansowany do stopnia majora. Po wybuchu wojny na Sardynii, w kwietniu 1859 roku opuścił wraz z rodziną Florencję. Udał się do Lombardii, gdzie dołączył do zgrupowania armii cesarskiej. Brał udział w walkach, między innymi w bitwie pod Solferino. Po bitwie awansował do stopnia podpułkownika. W 1866 roku uczestniczył w bitwie pod Sadową. 24 kwietnia 1876 został mianowany na stopień generała majora, a 24 października 1886 na stopień marszałka polnego porucznika[1]. Od 1860 do śmierci był szefem Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 77.

Karol Salwator miał zdolności do przedmiotów ścisłych. Miał zamiłowania techniczne, co wykorzystał w projektowaniu i budowaniu nowej broni palnej. Zaprojektował, wspólnie z kapitanem Georgiem Ritterem von Dormusem, nowy model kartaczownicy[2], który po pewnych modyfikacjach został oficjalnie przedstawiony c. i k. Ministerstwu Wojny. Ostatecznie model o nazwie Salwator-Dormius M. 93 otrzymał patent. Został zakupiony i był produkowany w zakładach Skody w Pilźnie[3].

Oprócz techniki Karol Salwator interesował się także architekturą. Był zapalonym myśliwym i miał dużą kolekcję broni myśliwskiej. Po latach przyznał samokrytycznie, że zaprojektowane przez niego modele broni okazały się zbyt skomplikowane[4]. Bóle reumatyczne uniemożliwiały mu chodzenie[5].

Zmarł 18 stycznia 1892, w wieku 52 lat w Austrii. Został pochowany w wiedeńskiej Krypcie Cesarskiej.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Maria Immaculata

Ożenił się z Marią Immaculatą Burbon, córką Ferdynanda II, króla Obojga Sycylii i jego drugiej żony – Marii Teresy Habsburg, arcyksiężniczki Austrii. Ślub odbył się 19 września 1861 we Włoszech. Para miała 11 dzieci:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 131.
  2. Są opinie, że model Salwator-Dormius M. 93 to nie kartaczownica, lecz karabin maszynowy.
  3. Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007, s. 141.
  4. Local-Nachrichten. Hoher Besuch. In: Badener Bezirks-Blatt, 4. Juni 1881, s. 2.
  5. Karl Sommeregger: Karl Salvator. [w:] Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 51, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, s. 56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Dzieszyński, Magenta-Solferino 1859, wyd. Bellona, Warszawa 2005.
  • Christian Ortner, Die österreichisch-ungarische Artillerie von 1867 bis 1918. Technik, Organisation und Kampfverfahren, Wien 2007.
  • John C. G. Röhl, Wilhelm II., Die Jugend des Kaisers 1859–1888, Verlag: C.H.Beck; Auflage: 3, 2008.
  • Antonio Schmidt-Brentano: Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918. Wiedeń: Austriackie Archiwum Państwowe, 2007.