Karol Szczeciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Szczeciński
Data i miejsce urodzenia 14 października 1911
Łódź
Data i miejsce śmierci 9 czerwca 1995
Warszawa
Zawód operator, reżyser
Lata aktywności 1945–1980
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Karol Szczeciński (ur. 14 października 1911 w Łodzi, zm. 9 czerwca 1995 w Warszawie) – polski reżyser i operator filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Michała. Uczył się w szkole zawodowej, gdzie zdobył zawód fotografika, wiedzę praktyczną w tym zakresie nabył w zakładzie fotograficznym prowadzonym przez brata. W 1937 założył własne atelier fotograficzne i prowadził je do wybuchu II wojny światowej. Od lutego 1945 był zawodowo związany z Czołówką Filmową Wojska Polskiego, dokumentował wszystkie ważne wydarzenia w tamtym czasie m.in. proces norymberski, ekshumacje na ulicach Warszawy, ruiny tego miasta, ingres kardynała Augusta Hlonda na metropolitę warszawsko-gnieźnieńskiego. Od 1947 był operatorem Polskiej Koniki Filmowej oraz Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. Za film Powódź zawierający ujęcia zerwania mostów na Wiśle w marcu 1947 otrzymał na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes „Grand Prix” w kategorii filmów dokumentalnych. W 1953 otrzymał zespołową Nagrodę Państwową III stopnia dla zespołu Polskiej Kroniki Filmowej „za dotychczasowe osiągnięcia filmowe”, a rok później Złoty Krzyż Zasługi[1]. Udokumentował Wyścigi Pokoju, budowę warszawskiego Pałacu Kultury i Nauki. W 1975 z okazji 30-lecia kinematografii w Polsce Ludowej odznaczono go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Specjalizował się w zdjęciach lotniczych, został wystrzelony z katapulty myśliwca i całe to wydarzenie filmował, wykonywał zdjęcia lecąc w odrzutowcu przekraczającym barierę dźwięku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]