Karol Zaremba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Zaremba
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1846
Dulowa
Data i miejsce śmierci 30 października 1897
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód, zajęcie architekt
Grobowiec Karola Zaremby na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Karol Zaremba (ur.12 maja 1846 w Dulowej - zm. 30 października 1897 w Krakowie) – polski architekt.

Studiował na krakowskim Instytucie Technicznym. Po powstaniu styczniowym w którym brał udział kontynuował naukę w Berlinie oraz odbył podróż do Włoch. Od 1875 na stałe zamieszkał w Krakowie. Był członkiem Krakowskiego Towarzystwa Technicznego, radnym miejskim, wraz ze Stanisławem Domańskim zajmował się sprawą wodociągów w Krakowie. Projektował budynki użyteczności publicznej, był propagatorem architektury berlińskiej w duchu późnego historyzmu. Wśród jego realizacji znajdują się:

Dom własny Karola Zaremby
Kraków ul. Garncarska 16
  • Kamienice przy ul. Basztowej 18 (1877), ul. Sławkowskiej 32 (1883), ul Westerplatte 4 i 5 (1889-1894) ul. Garncarskiej 14, dom własny przy ul. Garncarskiej 16 (1894-1898)
  • przebudował kaplice w Pałacu Biskupim w 1886 r
  • kościół w Lubzinie (1893-1903) wraz z Teodorem Talowskim

Pisał artykuły do „Czasopisma Technicznego”, m.in. O konserwowaniu zabytków architektury w kraju naszym, Budynek gospodarczy szpitala Św. Łazarza (1880), O celach i zadaniach przyszłego zjazdu techników polskich (1881). W latach 1883—1889 Krakowskie i Lwowskie Towarzystwa Techniczne miały za wspólny organ lwowskie „Czasopismo Techniczne”, w którym swe artykuły zamieszczali Tadeusz Stryjeński, Tomasz Pryliński oraz Wincenty Wdowiszewski. Zaprojektował w 1887 Park Jordana, dekoracje okolicznościowe np na wizytę cesarza Franciszka Józefa I w 1880 w Krakowie oraz na pogrzeb w 1890 Mickiewicza. Pochowany został przy głównnej alei Cmentarza Rakowickiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]