Karolina Wigura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karolina Wigura
Data i miejsce urodzenia 1 października 1980
Warszawa
Zawód, zajęcie socjolog, dziennikarka, publicystka
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko adiunkt
Pracodawca Instytut Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego

Karolina Jadwiga Wigura-Kuisz (ur. 1 października 1980 w Warszawie) – polska socjolog, historyczka idei, dziennikarka, publicystka, szefowa działu politycznego w Kulturze Liberalnej, adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys naukowy[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia magisterskie w ramach Kolegium MISH UW w Instytucie Socjologii (2003) i Instytucie Nauk Politycznych (2005). Prace nad doktoratem prowadziła w ramach studiów doktoranckich w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Filozofii i Teologii Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium[1]. Doktorat w zakresie nauk społecznych uzyskała w 2009 na podstawie pracy pt. „Deklaracje przebaczenia i skruchy w polityce na przykładach z historii Polski, Niemiec i Ukrainy w latach 1945–2006. Teorie i praktyka”, której promotorem był dr hab. Paweł Śpiewak, zaś recenzentami prof. Stanisław Filipowicz i dr hab. Robert Piłat[2]. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, w Zakładzie Historii Myśli Społecznej[3], jest także członkinią Międzyzakładowej Pracowni Pamięci Społecznej w Instytucie Socjologii UW[potrzebny przypis].

Jej zainteresowania naukowe obejmują filozofię polityki – zwłaszcza Hannah Arendt, Paula Ricoeura i Karla Jaspersa; socjologię i etykę pamięci, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień sprawiedliwości okresu przejściowego, rozliczenia, winy, pojednania i przebaczenia w polityce – tematyce tej poświęcona jest wydana przez nią w 2011 r. książka „Wina narodów. Przebaczenie jako strategia prowadzenia polityki”[4]; zajmuje się również historią emocji oraz emocjami i namiętnościami w polityce.

Jej książka „Wina narodów” otrzymała w 2012 nagrodę im. ks. Józefa Tischnera[5], a w rok później była nominowana do nagrody im. Jerzego Turowicza[6]. Jest laureatką Stypendium im. Bronisława Geremka w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu (2012), była również stypendystką Programu Studiów Polskich w St. Antony’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim (2016), a także odbyła pobyt naukowy w Central European University w Budapeszcie (2015). Jest laureatką konkursów grantowych Narodowego Centrum Nauki: „Preludium” i „Sonaty”.

W roku akademickim 2016/2017 wraz z Jarosławem Kuiszem pełniła w St. Antony’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim funkcję współdyrektorki programu polskiego, zatytułowanego „Knowledge Bridges: Poland and the United Kingdom”.

Działalność dziennikarska[edytuj | edytuj kod]

Pracowała jako dziennikarz w Drugim Programie Polskiego Radia w latach 2003–2006, a następnie do 2009 w tygodniku „Europa”, dodatku do gazety „Dziennik. Polska Europa Świat”. Za opublikowaną w „Europie” rozmowę z Jürgenem Habermasem Europę ogarnia śmiertelny bezwład otrzymała nagrodę Grand Press za najlepszy wywiad (2008).

Należy do współzałożycieli tygodnika internetowego „Kultura Liberalna”, gdzie prowadzi dział polityczny, a także zajmujące się badaniem radykalizacji polskiej debaty publicznej Obserwatorium Debaty Publicznej.

Publikowała w „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”, „Etyce”, „Przeglądzie Politycznym”, „Pryncypiach”, „Tygodniku Powszechnym”, „Znaku[7]. W 2015 przygotowywała, wraz z o. Maciejem Ziębą i Markiem Zającem, program o tematyce kulturalno-politycznej w TVP Kultura „To nie tak”[8]. Komentuje politykę polską i zagraniczną.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 2012–2016 była członkinią Zarządu Fundacji im. Stefana Batorego, od 2010 jest członkinią Rady Programowej Kongresu Kobiet[9], w latach 2014–2016 członkini Rady Programowej EFNI. W 2013 była stypendystką programu dla liderów Marshall Memorial Fellowship, organizowanego przez German Marshall Fund.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wina narodów: przebaczenie jako strategia prowadzenia polityki, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar – Gdańsk: Muzeum II Wojny Światowej 2011.
  • (redakcja) Krzysztof Michalski, Eseje o Bogu i śmierci, opieka red. Karolina Wigura, Warszawa: Kurhaus Publishing Kurhaus Media 2014.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pracownicy Instytutu. is.uw.edu.pl. [dostęp 2012-03-26].
  2. Deklaracje przebaczenia i skruchy w polityce na przykładach z historii Polski, Niemiec i Ukrainy w latach 1945-2006. Teorie i praktyka. nauka-polska.pl. [dostęp 2019-01-04].
  3. Karolina Wigura w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. Książka Karoliny Wigury „Wina narodów. Przebaczanie jako strategia prowadzenia polityki” [dostęp 2016-11-03].
  5. Nagroda Tischnera – Karolina Wigura, nagrodatischnera.pl [dostęp 2016-11-03].
  6. Karolina Wigura nominowana do Nagrody Jerzego Turowicza, Kultura Liberalna, 26 listopada 2013 [dostęp 2016-11-03].
  7. Feminizm. pfl.uw.edu.pl. [dostęp 2012-03-26].
  8. Karolina Wigura i o. Maciej Zięba w nowym programie TVP Kultura „To nie tak” [dostęp 2016-11-03].
  9. Kongres Kobiet o reformie emerytalnej. KongresKobiet.pl. [dostęp 2012-03-26].