Karta Wypędzonych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karta wypędzonych ze stron ojczystych[1] (niem. Charta der deutschen Heimatvertriebenen) – dokument, który powstał po wojnie w środowisku Niemców wysiedlonych z terenów wschodniej Europy; głównie Polski i Czechosłowacji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karta wypędzonych podpisana została z inicjatywy środowisk wysiedlonych Niemców w dniu 5 sierpnia 1950 roku na zebraniu w Stuttgarcie.

Oceny i krytyka[edytuj | edytuj kod]

Karta Wypędzonych uważana jest za sztandarowy dokument Związku Wypędzonych BdV. Tygodnik „Der Spiegel” oszacował, że jedna trzecia z około 200 tysięcy członków BdV w początkowych latach jego istnienia należała do NSDAP[2].

Niemiecki Bundestag w uchwale uznał, że „Karta wypędzonych ze stron ojczystych” była „kamieniem milowym na drodze do integracji i pojednania” ponieważ organizacje wypędzonych, zaledwie pięć lat po wojnie, wyrzekły się w niej zemsty i odwetu oraz zobowiązały się do budowy zjednoczonej Europy[3].

Sygnatariusze karty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ziomkostwa. Encyklopedia PWN. [dostęp 2015-11-14].
  2. Wypędzeni spod znaku swastyki.
  3. Historycy gromią Bundestag.
  4. Julitta Mikulska Bernaś, Franciszek Bernaś „V kolumna” Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1977.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]