Kasper Wielogłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kasper Wielogłowski
Herb
Starykoń
Ojciec Józef Wielogłowski
Matka Józefa z Badenich
Żona

Marianna Wiercińska,
Urszula Sołtyk,
Katarzyna Sołtyk

Odznaczenia
Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie)

Kasper Wielogłowski herbu Starykoń[1] (zm. w 1846 lub 1847[2]) – ziemianin, nadzwyczajny radca stanu, senator kasztelan Królestwa Kongresowego, prezes Senatu Rządzącego Wolnego Miasta Krakowa, minister w rządzie powstańczym w czasie powstania krakowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kasper Wielogłowski pochodził z zamożnej rodziny ziemiańskiej. Jego ojcem był Józef Wielogłowski, poseł na Sejm Czteroletni, a matką Józefa z Badenich. W okresie Księstwa Warszawskiego był radcą Prefektury Departamentu Krakowskiego. Jako radca prefektury departamentu krakowskiego przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego w 1812 roku[3]. Po upadku Księstwa, z nominacji carskiej został dożywotnim senatorem kasztelanem Królestwa Kongresowego oraz otrzymał urząd prezesa Komisji Województwa Krakowskiego (z siedzibą w Kielcach).

24 marca 1833 roku objął urząd Prezesa Senatu Rządzącego Wolnego Miasta Krakowa. Wskazany przez mocarstwa zaborcze, w praktyce próbował prowadzić politykę w interesie Rzeczypospolitej Krakowskiej. Opracował plan rozbudowy szlaków komunikacyjnych, wprowadził do obiegu własną monetę Rzeczypospolitej. Przyczynił się do ocalenia do rozbiórki kościoła św. Katarzyny na krakowskim Kazimierzu. 25 lutego 1836 roku ustąpił z urzędu na znak protestu przeciw okupacji Krakowa przez zaborców i wydaleniu emigrantów z miasta.

W czasie powstania krakowskiego został ministrem spraw wewnętrznych w rządzie powstańczym dyktatora Jana Tyssowskiego. Po upadku powstania został aresztowany i uwięziony w Warszawie.

Należał do loży wolnomularskiej Przesąd Zwyciężony. Trzykrotnie żonaty – z Marianną Wiercińską, Urszulą Sołtyk i Katarzyną Sołtyk (siostrą Urszuli). Miał dwie córki i czterech synów.

Odznaczony Orderem Świętej Anny 1. klasy, odznaczony Orderem Świętego Stanisława I klasy w 1823 roku[4][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, opracowała Elżbieta Sęczys, Warszawa 2000, s. 755.
  2. Rok 1847 podaje Bogdan Kasprzyk. Rok 1846 podaje M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego, http://www.sejm-wielki.pl/b/lu.5460
  3. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 4, s. 30.
  4. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, nr 5, r. IX, Warszawa, sierpień 1930, s. 99.
  5. Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan M. Małecki, Janina Bieniarzówna: Dzieje Krakowa. T. 3: Kraków w latach 1796–1918. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1994, s. 80, 84, 103, 136. ISBN 83-08-00116-5.
  • Bogdan Kasprzyk, Michał Kozioł: Kasper Wielogłowski. W: Poczet sołtysów, wójtów, burmistrzów i prezydentów miasta Krakowa (1228–2010). Bogdan Kasprzyk (red.). Kraków: Urząd Miasta Krakowa, 2010, s. 774. ISBN 978-83-925336-9-6.