Katedra św. Wawrzyńca w Trapani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katedra św. Wawrzyńca
Basilica Cattedrale di San Lorenzo Martire
katedra diecezjalna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Włochy
Miejscowość Trapani
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Diecezja Diecezja Trapani
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, na dole znajduje się punkt z opisem „Katedra św. Wawrzyńca”
38°00′58,04″N 12°30′29,07″E/38,016122 12,508074
Strona internetowa

Katedra św. Wawrzyńca[1][2] (wł. Cattedrale di San Lorenzo) – rzymskokatolicka katedra w Trapani, w diecezji Trapani, bazylika mniejsza[3]. Położona jest przy Corso Vittorio Emmanuele, w historycznym centrum miasta.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kościół św. Wawrzyńca, na miejscu dzisiejszej katedry, wzmiankowany jest w I poł. XV w., od 1434 jako parafialny. Dzięki wsparciu zamożnych rodzin z Trapani kościół został po tej dacie rozbudowano o kaplice, z których najważniejszą była kaplica św. Stefana zbudowana przez rodzinę Vento. Kolejne rozbudowy i remonty kościoła miały miejsce w XVII w., w latach 1602-1639, gdy m.in. zbudowano absydy. Następnie do świątyni dostawiono kaplicę św. Jerzego (na miejscu domów pierwotnie przylegających do kościoła) i wzniesiono nową, zaprojektowaną przez P. B. Certę kopułę. W 1716 do świątyni wstawiono organy. Kolejną gruntowną przebudowę - kaplic bocznych, chóru, kopuły, dzwonnicy, aneksów - przeprowadzono według projektu Giovanniego Biagia Amico. Trwała ona do 1740[4]. W 1747 kościół św. Wawrzyńca otrzymał rangę kolegiaty. W 1788 podjęto kolejną przebudowę świątyni, która z powodu trudności finansowych trwała blisko piętnaście lat[4].

W 1844 kościół św. Wawrzyńca stał się katedrą diecezji Trapani[4].

W 1990 katedrę otoczono nowym ogrodzeniem z brązu i żelaza, które zastąpiło starsze, drewniane. Po 1995 wymieniono natomiast część wyposażenia wnętrza: ołtarz główny, cyborium, kamienną ambonę, chrzcielnicę, tron biskupi[4].

Na wyposażeniu katedry pozostaje obraz Złożenia do grobu szkoły flamandzkiej oraz obraz św. Jerzego pędzla Andrei Carreca z XVII w.[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Peter Zralek, Sycylia: przewodnik, Pruszków: Rewasz, 2003, s. 206, ISBN 83-89188-03-1, OCLC 749329043.
  2. Tata diakon stały
  3. Basilica Cattedrale di S. Lorenzo Martire
  4. a b c d Cenni Storici