Kazimierz Ślączka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Ślączka
Data i miejsce urodzenia 26 października 1885
Buczacz
Data śmierci 18 września 1971
Miejsce spoczynku Cmentarz Oliwski w Gdańsku
Narodowość polska
Tytuł naukowy inżynier
Edukacja C. K. Gimnazjum Męskie w Sanoku
Alma Mater Politechnika Lwowska
Rodzice Wojciech, Bronisława
Małżeństwo Anna z d. Walter
Krewni i powinowaci Aleksander, Janina, Roman (rodzeństwo)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Kazimierz Ślączka
Kazek
Ilustracja
kapitan rezerwy piechoty kapitan rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 26 października 1885
Buczacz
Data śmierci 18 września 1971
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
Stanowiska dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości

Kazimierz Ślączka (ur. 26 października 1885 w Buczaczu, zm. 18 września 1971) – polski inżynier, urzędnik, podporucznik piechoty Legionów Polskich, kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Ślączka urodził się 26 października 1885 w Buczaczu[1][2]. Jego rodzicami byli Wojciech (1851–1925, powstaniec styczniowy, adwokat[2]) i Bronisława z domu Mysłowska (1856–1903)[3][4]. Jego rodzeństwem byli: Zofia (zm. 1890 w wieku 3 lat[5]), Klementyna (zmarła w 1893 w wieku 2 lat[6]), Janina (nauczycielka[7]), Aleksander (1893–1940, lekarz, jeden z twórców neurochirurgii polskiej, kapitan Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[8], Roman (1895–1967, adwokat i radca prawny z tytułem doktora, działający w Gdyni[9][10][11][12])[3]. Rodzina Ślączków zamieszkiwała w kamienicy przy ulicy Tadeusza Kościuszki, gdzie obecnie pod numerem 26 mieści się główny oddział sanockiej poczty[13][14][15] (po II wojnie światowej gmach został przejęty od dra Romana Ślączki[16]).

W 1903 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Leopold Dręgiewicz, Józef Ekkert, Ludwik Jus, Feliks Młynarski)[17][18][19]. W 1910 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej wraz z kursem wiertnictwa naftowego[2]. Studia specjalizacji w zakresie budownictwa wodnego odbył na Politechnice w Zurychu[2]. Był zatrudniony w biurze inżynierskim profesora tej uczelni Gabriela Narutowicza oraz prowadził biuro hydrotechniczne inż. Jaggi w Arlesheim k. Bazylei[2]. Reprezentując Sanok w 1912 uczestniczył w VI Zjeździe Techników Polskich w Krakowie[20]. W 1913 powrócił na ziemie polskie i od tego czasu pracował w biurze hydrotechnicznym prof. Romana Ingardena w Krakowie[2]. Pod koniec 1913 podjął pracę w kopalnictwie naftowym w Borysławiu, jako praktykant, następnie na stanowisku asystenta ruchu[2].

Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionów Polskich we wrześniu 1914[21]. Od 10 września do 23 października 1914 był dowódcą plutonu w 3 kompanii V batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. 9 października 1914 w Jakubowicach Józef Piłsudski mianował go podporucznikiem[21][22]. W połowie 1915 przebywał na leczeniu w Krakowie i pod koniec 1915 został zwolniony ze służby w Legionach[21]. Podczas służby legionowej nosił pseudonim „Kazek”[21]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[21]. W stopniu podporucznika piechoty został przydzielony do Departamentu VIII (Sanitarnego) Ministerstwa Spraw Wojskowych 25 listopada 1920[21]. 27 lutego 1921 został przeniesiony do rezerwy jako kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[23][24][21]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 6 pułku Strzelców Podhalańskich w Stryju[25][26]. W 1934 jako kapitan rezerwy piechoty z tytułem inżyniera, przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce[27]. Pełnił funkcję prezesa oddziału Związku Legionistów Polskich w Kielcach[28].

Po wojnie nadal był zatrudniony na stanowisku kierownika kopalni „Glinik” w ramach Karpackiego Towarzystwa Naftowego[2]. Jako przyjaciel Prezydenta RP Gabriela Narutowicza został jego doradcą ds. przemysłu naftowego[29]. Od 1925 był zastępcą dyrektora technicznego spółki akcyjnej „Gazolina” dla spraw wiertniczych wszystkich szybów przedsiębiorstwa[2]. W 1926 objął kierownictwo szybów w firmie „Premier”[2]. Działał w Związku Techników Wiertniczych i Naftowych w Borysławiu[2]. Był członkiem wydziału oddziału Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie w Borysławiu[30]. W 1925 był współzałożycielem Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego (późniejsze Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego), a w 1926 i do września 1927 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego SPIPN (prezesem był prof. inż. Zygmunt Bielski)[31][32][33]. Publikował w czasopiśmie „Przemysł Naftowy” (artykuł pt. O powiększaniu produkcji szybów naftowych, nr 6/1926[34]. Decyzją Wyższego Urzędu Górniczego w Krakowie został członkiem komisji egzaminacyjnej dla wiertaczy[2]. W 1926 został dyrektorem rozbudowy Zakładów Żwirowych przy budowie wytwórni i linii kolejowej w Kielcach[2]. Prowadził także prace geologiczne w zakresie poszukiwań złóż kwarcytowych[2]. Następnie tamże został dyrektorem Wojewódzkiego Funduszu Pracy[2]. W marcu 1933 podczas kursu przysposobienia obywatelstwo-państwowego w Sandomierzu wygłosił wykład pt. Organizacja młodzieży wiejskiej[35]. W latach 30. zamieszkiwał przy ulicy Żytniej 6 w Kielcach[36]. W randze starszego inspektora był zatrudniony w Zarządzie Głównym Funduszu Pracy w Warszawie od 1933, a później w Gdyni[2]. Do 1939 zamieszkiwał przy ul. Pomorskiej 12/2 w Gdyni[37].

Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu Niemców został wzięty przez okupantów za zakładnika. Następnie został zwolniony i po nastaniu okupacji niemieckiej trafił do Krakowa, gdzie został aresztowany i osadzony w więzieniu Montelupich, skąd został skierowany do robót drogowych w Rożnowie[2]. Po zakończeniu wojny w 1945 został zatrudniony w Zarządzie Miejskim miasta Gdańska, gdzie pełnił funkcję inspektora odbudowy obiektów na wybrzeżu[2]. Później był starszym inspektorem banku Inwestycyjnego[2]. Od 1954 pracował w Przedsiębiorstwie Geologicznym Gospodarki Komunalnej, jako kierownik grupy maszynowych wierceń, następnie jako główny wiertnik[2]. Po scaleniu i utworzeniu Przedsiębiorstwa Hydrogeologicznego z siedzibą w Gdańsku był starszym inspektorem w zakresie wiertnictwa hydrogeologicznego[2][38]. Był jednym z założycieli i organizatorów powołanego 30 listopada 1964 oddziału w Gdańsku Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego[29][39].

Zarządzeniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 16 marca 1937 został odznaczony Krzyżem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości[40]. Ponadto został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[38].

Zamieszkiwał przy ulicy Artura Grottgera 8 w Gdańsku-Oliwie[41]. Zmarł 18 września 1971[42][38]. Został pochowany na Cmentarzu Oliwskim w Gdańsku[42].

Jego żoną była Anna z domu Walter (1888–1977)[42].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według pierwotnego źródła szkolnego urodził się 26 września 1885 w Buczaczu. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 658.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Kazimierz Miński: Życiorysy nafciarzy. Kraków: Przemysł Naftowy, 1961, s. 446-447.
  3. a b Major doc. dr hab. Aleksander Ślączka. wyborcza.pl, 27 kwietnia 2010. [dostęp 25 grudnia 2013].
  4. M. Barcik, A. Cieślak, P. Gaszyński, D. Grodowska-Kulińska, U. Perkowska, P. M. Żukowski: Corpus Studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850/51-1917/18 t. III: S-Ś. Księgarnia Akademicka, 2014. s. 572. [dostęp 2015-03-28].
  5. Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 177 (poz. 164).
  6. Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 213 (poz. 130).
  7. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1912. Lwów: 1912, s. 776.
  8. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 548. [dostęp 2016-09-07].
  9. XXXII. Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1912/13. Sanok: 1913, s. 58.
  10. Roman Ślączka. Nekrolog. „Dziennik Bałtycki”. 18, s. 7, 22-23 stycznia 1967. 
  11. Roman Ślączka. Nekrologi. „Dziennik Bałtycki”. 19, s. 5, 24 stycznia 1967. 
  12. Roman Ślączka. Nekrolog. „Dziennik Bałtycki”. 20, s. 2, 25 stycznia 1967. 
  13. Wojciech Sołtys. Sanockie w okresie I wojny światowej w relacjach pamiętnikarzy i w prasie. „Rocznik Sanocki 1995”, s. 63, 1995. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka. ISSN 0557-2096. 
  14. Wojciech Sołtys, Budownictwo, przemysł, rzemiosło i handel, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 525.
  15. Byli mieszkańcami naszego miasta. Zobacz najstarsze nagrobki na sanockim cmentarzu. sanok24.pl, 31 października 2013. [dostęp 25 grudnia 2013].
  16. Stefan Stefański. Poczta w Sanoku. „Tygodnik Sanocki”, s. 11, Nr 15 (98) z 8 września 1993. 
  17. 22. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1902/1903. Sanok: 1903, s. 40.
  18. Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 156 z 1 lipca 1903. 
  19. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-09-07].
  20. Pamiętnik VI Zjazdu Techników Polskich od 11 do 15 września 1912 w Krakowie. Kraków: 1914-1917, s. 340.
  21. a b c d e f g Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Kazimierz Ślączka. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-09-07].
  22. Nr 126. 9 października 1914 r., Jakubowice – Rozkaz komendanta 1 pułku Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego w sprawie nadania stopni oficerskich kadrze dowódczej pułku. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 129. [dostęp 2016-09-07].
  23. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 473.
  24. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 414.
  25. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 392.
  26. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 336.
  27. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 8, 1030.
  28. Komunikat o utworzeniu Podokręgu Związku Rezerwistów w Kielcach. „Kielecki Dziennik Wojewódzki”, s. 262, Nr 16 z 1 lipca 1933. 
  29. a b Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego. Oddział w Gdańsku. Rys historyczny. sitpnig.net.pl, 2010-09-06. [dostęp 2016-09-07].
  30. Emil Bratro: Księga pamiątkowa wydana z okazji 50-letniego jubileuszu Towarzystwa. Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie 1877-1927. Lwów: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie, 1927, s. 84.
  31. Stowarzyszenie Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego. „Przemysł Naftowy”, s. 83, Nr 3 z czerwca 1926. 
  32. Z życia Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego. „Przemysł Naftowy”, s. 605, Nr 21 z 10 listopada 1927. 
  33. Historia. Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego. sitpnig.pl. [dostęp 2016-09-07].
  34. Kazimierz Ślączka. Stowarzyszenie Polskich Inżynierów Przemysłu Naftowego. „Przemysł Naftowy”, s. 157-158, Nr 6 z września 1926. 
  35. Kurs przysposobienia obywatelstwo-państwowego. „Ziemia Sandomierska”, s. 4, Nr 13 z 26 marca 1933. 
  36. 79. Ogłoszenie Starosty Powiatowego Kieleckiego z dnia 15 stycznia 1934. „Kielecki Dziennik Wojewódzki”, s. 187, Nr 18 z 7 lipca 1934. 
  37. Książka telefoniczna. genealogyindexer.org, 1939. [dostęp 2017-10-04].
  38. a b c Kazimierz Ślączka. Nekrolog. „Dziennik Bałtycki”. 227, s. 5, 23 września 1971. 
  39. Jubileusz 50-lecia Oddziału SITPNiG w Gdańsku. sitpnig.pl, 2014-10-26. [dostęp 2016-09-07].
  40. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  41. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 148.
  42. a b c Kazimierz Ślączka (ang.). billiongraves.com. [dostęp 2016-09-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]