Kazimierz Żuliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Żuliński
Data i miejsce urodzenia 1831
Radom
Data i miejsce śmierci 10 marca 1904
Lwów
ksiądz katolicki
Okres sprawowania
Wyznanie Chrześcijanizm
Kościół Katolicki
Prezbiterat 26 lutego 1854

Kazimierz Żuliński (ur. 1831 w Radomiu, zm. 10 marca 1904 we Lwowie) – ksiądz katolicki, powstaniec styczniowy, brat Romana, Tadeusza i Józefa Anzelma. 26 lutego 1854 przyjął święcenia kapłańskie. Od 1862 wikary w warszawskiej parafii św. Antoniego. W czasie powstania styczniowego styka się z Agatonem Gillerem. Po upadku zrywu zmuszony do emigracji. W Paryżu zakłada Stowarzyszenie Kapłanów Polskich na obczyźnie. Dopiero w 1880 r. uzyskuje zgodę władz austriackich na zamieszkanie we Lwowie. W czasie pogrzebu Agatona Gillera w sierpniu 1887 w Stanisławowie wygłasza płomienne kazanie patriotyczne, za co spotykają go represje: wydalenie z terytorium Austro-Węgier, a po powrocie w 1893 zsyłanie przez władze kościelne, inspirowane przez rząd austriacki, do prowincjonalnych parafii. W 1894 przebywał w klasztorze Franciszkanów w Sanoku[1]. Niedługo przed śmiercią osiadł we Lwowie jako kapelan Zakładu Sióstr Miłosierdzia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kościuszkowska rocznica. Sanok. „Gazeta Narodowa”, s. 2, Nr 77 z 4 kwietnia 1894. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]