Wersja ortograficzna: Kazimierz Żuliński

Kazimierz Żuliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Żuliński
Data i miejsce urodzenia 1831
Radom
Data i miejsce śmierci 10 marca 1904
Lwów
Wyznanie katolicyzm
Kościół łaciński
Prezbiterat 26 lutego 1854

Kazimierz Żuliński (ur. 1831 w Radomiu, zm. 10 marca 1904 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, powstaniec styczniowy, brat Romana, Tadeusza i Józefa Anzelma.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1831 w Radomiu[1][2][3]. 26 lutego 1854 przyjął święcenia kapłańskie w diecezji warszawskiej[1]. Początkowo posługiwał w Złatowie na ziemi łowickiej[2]. Od 1859 był katechetą w zakładach naukowych w Warszawie[2]. Od 1862 był wikarym w warszawskiej parafii św. Aleksandra[2][3]. Był zaangażowany w działalność narodową, wygłaszał patriotyczne kazania[2]. W czasie powstania styczniowego 1863 miał styczność z Agatonem Gillerem. Wskutek zdrady i denuncjacji był zmuszony do opuszczenia Warszawy pod koniec 1863[2]. Trafił do Krakowa, gdzie pierwotnie miał zostać wikariuszem przy tamtejszej parafii Panny Maryi, lecz ogłoszenie stanu oblężenia zniweczyło ten plan, skutek czego udał się na emigrację do Francji[2].

W Paryżu założył Stowarzyszenie Kapłanów Polskich na Obczyźnie[2]. Wydawał czasopismo „Wiara” o charakterze patriotyczno-religijnym[2]. W 1880 uzyskał zgodę władz austriackich na pworot do kraju i w tym roku został spowiednikiem w krakowskim kościele Panny Maryi[2]. Zyskał tam powszechny szacunek[2]. W czasie pogrzebu Agatona Gillera w sierpniu 1887 w Stanisławowie wygłosił płomienne kazanie patriotyczne[2][3], za co spotkały go represje. Jako formalnie nieprzyjęty do diecezji duchowny otrzymał nakaz niezwłocznego opuszczenia stanowiska[2].

Od tego czasu przebywał w różnych miejscach w na obszarze diecezji przemyskiej i tarnowskiej[2]. Około 1891/1892 rezydował na plebanii w Polnej[4], potem w Krośnie (około 1892/1893)[5][6]. W 1894 przebywał w klasztorze Franciszkanów w Sanoku[7]. Jako ksiądz przynależał wówczas do parafii w tym mieście[1]. Następnie przydzielony do parafii w Turce posługiwał w Łomnej (około 1896)[8][9]. Z parafii w Turka przekazany do diecezji lwowskiej i skierowany do Niżankowic[10][11]. Około 1899 ponownie był w Łomnej[12]. W tej miejscowości pracował w zakładzie wychowawczym żeńskim oraz był tam katechetą i kapelanem[2]. W ostatnich latach życia przebywał w parafii w Boryni pod Turką u ks. Dziedzica[2].

Niedługo przed śmiercią osiadł we Lwowie jako kapelan Zakładu Sióstr Miłosierdzia. Do miasta przybył w związku z 50-leciem swojego kapłaństwa[2]. Zmarł 10 marca 1904[2]. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[3]. Zarząd Towarzystwa Szkoły Ludowej postanowił założyć szkołę w miejscu najbardziej zagrożonym i nazwać ją imieniem księdza Kazimierza Żulińskiego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1895. Przemyśl: 1895, s. 231.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Nieco szczegółów biograficznych dotyczących uczestników organizacyi i partyzantki r. 1863/64. W: Józef Białynia Chołodecki: Księga pamiątkowa opracowana staraniem Komitetu Obywatelskiego w czterdziestą rocznicę powstania r. 1863/1864. Lwów: 1904, s. 419-420.
  3. a b c d Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 320. ISBN 83-04-02817-4.
  4. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini (1892). Przemyśl: 1891, s. 61, 273.
  5. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1893. Przemyśl: 1892, s. 131, 260.
  6. W Szematyzmie na rok 1894 nie figurował w diecezji przemyskiej. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1894. Przemyśl: 1894, s. 304.
  7. Kościuszkowska rocznica. Sanok. „Gazeta Narodowa”. Nr 77, s. 2, 4 kwietnia 1894. 
  8. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1896. Przemyśl: 1896, s. 217, 252.
  9. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1897. Przemyśl: 1896, s. 217, 252.
  10. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1898. Przemyśl: 1897, s. 217, 252.
  11. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1899. Przemyśl: 1898, s. 217, 252.
  12. Schematismus universi venerabilis cleri Saecularis et Regularis Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1900. Przemyśl: 1899, s. 221, 256.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]