Kazimierz Albiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Albiński
Data i miejsce urodzenia 19 września 1920
Dobromil
Data i miejsce śmierci 26 września 1997
Warszawa
profesor doktor habilitowany inżynier nauk technicznych
Specjalność: technologia maszyn
Doktorat 1961 – technologia maszyn
Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki
Habilitacja 1969 – technologia maszyn
Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki
Profesura 1971
Aktywność zawodowa: 1949-1997
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Kazimierz Władysław Albiński (ur. 19 września 1920 w Dobromilu, zm. 26 września 1997 w Warszawie) – polski technolog maszyn, prof. dr hab. budowy i eksploatacji maszyn.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława Albińskiego i Elżbiety z Wingertów. W 1949 ukończył studia na Politechnice Krakowskiej, a następnie pozostał na uczelni jako pracownik naukowo-dydaktyczny. Od 1950 pracował w Instytucie Obróbki Skrawaniem. Od 1960 był członkiem Międzynarodowego Sympozjum Metod Obróbki Erozyjnej przy Komitecie Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych i został adiunktem, powierzono mu wówczas stanowisko kierownika Zespołu Zakładów Technologii Erozyjnej. W 1969 przedstawił pracę habilitacyjną, został wówczas docentem. W 1971 został profesorem nadzwyczajnym inżynierii mechanicznej, dwa lata później członkiem Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk. W 1976 został profesorem zwyczajnym. Od 1982 był zawodowo związany z Wydziałem Technologicznym Politechniki Warszawskiej, w latach 1983-1985 przewodniczył Zespołowi Metod i Treści Nauczania Technologów w PRL Sekcji Technologicznej. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (Kwatera LXV, rząd 11, grób 24).

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Albiński jest określany twórcą polskiej szkoły naukowo-technicznej w zakresie obrabiarek i technologii erozyjnej, opracował kryterium odporności elektroerozyjnej metali i stopów nazywane "kryterium Albińskiego". Dorobek naukowy obejmuje 14 pozycji normalizacyjnych, 12 patentów i wzorów użytkowych, 70 artykułów w czasopismach naukowych, 45 sprawozdań z prac naukowych, 5 rozpraw naukowych, 6 skryptów oraz 2 książki.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]