Kazimierz Balawajder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Balawajder
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1931
Kombornia
Data i miejsce śmierci 26 grudnia 1979
Warszawa
Poseł VII kadencji Sejmu PRL
Okres od 21 marca 1976
do 26 grudnia 1979
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Kazimierza Balawajdera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Kazimierz Balawajder (ur. 5 marca 1931 w Komborni, zm. 26 grudnia 1979 w Warszawie) – polski polityk, poseł na Sejm PRL VII kadencji, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Rzeszowie i Krośnie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia magister ekonomii. Ukończył Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR oraz Wydział Ekonomiki Produkcji Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie. Członek ZMP i ZWM, a od 30 sierpnia 1954 PZPR, w której początkowo był sekretarzem POP (do 1955), a następnie (do 1956) instruktorem w Komitecie Powiatowym w Krośnie. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego ZWM w Rzeszowie. W latach 1957–1958 ponownie pełnił funkcję sekretarza POP PZPR. Był m.in. I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Leżajsku (od 1966 do 1971) Komitetu Miejskiego partii w Rzeszowie (w 1971) oraz zastępcą członka KC PZPR (od 1975 do 1979). Od 1971 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Rzeszowie, a od czerwca 1975 w Krośnie (ponownie wybrany w 1978[1]). Był członkiem okręgowej organizacji partyjnej (OOP) działu badań i prototypów w Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan”[2]. Został wybrany na posła VII kadencji Sejmu PRL z okręgu wyborczego Krosno (34). Członek sejmowej Komisji Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. 20 czerwca 1975 został wybrany na przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krośnie[3][4][5]. Od lutego 1979 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu.

Zmarł śmiercią samobójczą. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (B 32 TUJE 18).

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Wnuk Jacentego i Salomei Balawajder; syn Władysława Balawajdra i Michaliny. Miał siostrę Władysławę Kasprzyk, a także żonę Annę, syna Jerzego (ur. 1957) i córkę Elżbietę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tow. Kazimierz Balawajder ponownie I sekretarzem KW PZPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 7 (100) z 1–10 marca 1978. 
  2. Sanocka panorama – 1976. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 35 (164) z 1979. 
  3. Pierwsza sesja WRN w Krośnie. Kazimierz Balawajder – przewodniczącym WRN. „Nowiny”, s. 1, Nr 140 z 23 czerwca 1975. 
  4. Nasi posłowie i radni. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 7 (52) z 1–15 kwietnia 1976. 
  5. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950–1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 255, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]