Kazimierz Boratyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Boratyński
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1906
Gródek
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1991
Wrocław
profesor nauk chemicznych
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Habilitacja 1945
Profesura 1956
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Doktor honoris causa
(Akademia Rolnicza w Poznaniu – 1969)
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Uniwersytet Wrocławski
Akademia Rolnicza we Wrocławiu
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej

Kazimierz Boratyński (ur. 30 lipca 1906 w Grodku, powiat włoszczowski, zm. 8 grudnia 1991 we Wrocławiu), chemik polski, specjalista chemii rolniczej, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego i Wyższej Szkoły Rolniczej (później Akademii Rolniczej) we Wrocławiu, członek Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wyższe studia chemiczne ukończył w 1928 r. na Uniwersytecie Poznańskim, uzyskując stopień magistra filozofii. Stopień doktora filozofii w zakresie chemii uzyskał na tamtejszym Uniwersytecie w 1932. Zainteresowania chemiczno-rolnicze pogłębił w czasie swoich studiów zagranicznych: w 1934 w Zurichu, w 1936 w Sztokholmie i w 1938 w Upsali. W czasie wojny pracuje w Poznaniu jako robotnik, a następnie od 1941 aż do wyzwolenia spod okupacji w Instytucie Rolniczym w Puławach, początkowo jako asystent Zakładu Nawożenia, a później jako kierownik Stacji Chemiczno-Rolniczej. Habilituje się w 1945 na Wydziale Rolno-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego w zakresie chemii gleby. W 1945 r. jako zastępca profesora jest kierownikiem Katedry Żywienia Roślin i Nawożenia Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Od 1946 r. pracuje stale we Wrocławiu. W latach 1946-1951 był profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Wrocławskiego, przez krótki czas (1951) pełnił funkcję dziekana Wydziału Rolniczego tej uczelni. Od 1951 profesor wrocławskiej Wyższej Szkoły Rolniczej, był dziekanem Wydziału Rolniczego (1951-1954) i prorektorem (1956-1959); od 1956 profesor zwyczajny; w 1972 uczelnia zmieniła nazwę na Akademię Rolniczą. Od 1964 Boratyński był członkiem-korespondentem, a od 1973 członkiem rzeczywistym PAN; w latach 1961-1964 pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego.

Otrzymał tytuły doktora honoris causa Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu (1969) i Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Medalem 10-Lecia i Medalem 30-lecia Polski Ludowej.

W pracy naukowej zajmował się chemią nawozów mineralnych, chemią i fizyką gleb, procesami próchniczymi w glebie, geografią gleb. Ogłosił około 150 prac, m.in.:

  • O kwasach metafosforowych (1932)
  • Metafosforany i pirofosforany jako źródło fosforu dla roślin (1933, współautor)
  • O odmianach pięciotlenku fosforu (1933)
  • Badania nad próchnicą (1962-1965, 4 części, współautor)
  • Wpływ nawożenia na związki próchnicze gleby lekkiej (1968)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, suplement (pod redakcją Andrzeja Śródki), Warszawa 1993

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]