Kazimierz Czarnecki (podpułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Czarnecki
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1894
Olesko
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Korpus Ochrony Pogranicza
Jednostki 2 Pułk Piechoty
4 Pułk Piechoty
86 Pułk Piechoty
40 Pułk Piechoty Dzieci Lwowskich
Batalion Szkolny Podchorążych Rezerwy Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Kazimierz Zygmunt Czarnecki (ur. 17 grudnia 1894 w Olesku, zm. 1940 w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Zygmunt Czarnecki urodził się 17 grudnia 1894 roku w Olesku, w powiecie złoczowskim, w rodzinie Michała i Anieli z Zawadzkich. Działacz niepodległościowy, w czasie I wojny światowej walczył w 2 pułku piechoty. W 1918 roku rozpoczął służbę w 4 pułku piechoty, a w 1920 roku – w Mińskim pułku strzelców. W tym czasie uczestniczył w akcji wileńskiej gen. Lucjana Żeligowskiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1928 roku dowodził I batalionem 86 pułku piechoty w Mołodecznie[1]. 14 grudnia 1932 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W tym czasie pełnił służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza[3]. 21 marca 1935 został przeniesiony z KOP i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich we Lwowie[4].

W latach 1935–1937 dowódca batalionu szkolnego Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po jego likwidacji trafił do 7 pułku piechoty Legionów. W 1939 roku był komendantem kadry zapasowej piechoty „Włodzimierz” w Równem.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą Ośrodka Zapasowego 13 Dywizji Piechoty. W czasie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

W dniu 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[5]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 100, 180.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 15 grudnia 1932 r., s. 397.
  3. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 25, 905.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 marca 1935 r., s. 35.
  5. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  6. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]