Kazimierz Gałecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Gałecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1863
Czarny Dunajec, Cesarstwo Austrii
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1941
Kraków, Polska pod okupacją III Rzeszy
Wojewoda krakowski
Okres od 1 września 1921
do 19 grudnia 1923
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Władysław Kowalikowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry)

Kazimierz Gałecki (Junosza-Gałecki) (ur. 10 lipca 1863 w Czarnym Dunajcu, zm. 10 lipca 1941 w Krakowie) – polski prawnik, doktor praw, ostatni minister do spraw Galicji w rządzie austriackim (1918), delegat generalny rządu Polski ds. Galicji (1919–1921), wojewoda krakowski (1921-1923).

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, ze stopniem naukowym doktora (1887). W latach 1886-1889 odbył praktykę w sądach w Krakowie, następnie pracował w Prokuratorii Skarbu w Wiedniu. Od 1891 urzędnik Ministerstwa Skarbu, przechodząc do 1918 wszystkie szczeble służbowe od koncypienta do tajnego radcy. Od lipca do października 1918 r. zajmował w dwóch ostatnich rządach Przedlitawii (Rząd Maxa Hussarka i Rząd Heinricha Lammascha) stanowisko ministra ds. Galicji (formalnie ministra bez teki).

Po odzyskaniu niepodległości, od 1 stycznia do 31 marca 1919 był delegatem Polski w Wiedniu. 7 marca 1919 nominowany na stanowisko delegata generalnego rządu dla b. Królestwa Galicji i Lodomerii, przejął kompetencje namiestnika Galicji, urzędował we Lwowie. Urząd pełnił do 1 września 1921, do wejścia w życie podziału b. Królestwa Galicji i Lodomerii na województwa i likwidacji Namiestnictwa Galicji[1]. Był przewodniczącym Obywatelskiego Komitetu Wykonawczego Obrony Państwowej we Lwowie w 1920 roku[2] Od 1 listopada 1921 do 19 grudnia 1923 wojewoda krakowski. Zdymisjonowany w związku ze starciami policji i wojska ze strajkującymi robotnikami w listopadzie 1923 w Krakowie (tzw. powstanie krakowskie 1923), przeszedł na emeryturę. Zasiadał później w radach nadzorczych kilku spółek akcyjnych.

Odznaczenia i wyóżnienia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 1921 r. nr 46, poz. 282- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 maja 1921 r. w przedmiocie wykonania art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 1920 r. o tymczasowej organizacji władz administracyjnych II instancji (województw) na obszarze b. Królestwa Galicji i Lodomerji z W. Ks. Krakowskiem oraz na wchodzących w skład Rzeczypospolitej Polskiej obszarach Spisza i Orawy, por. Agnieszka Biedrzycka, Kalendarium Lwowa 1918-1939, Kraków 2012 wyd. Universitas, ​ISBN 97883-242-1678-9​, s. 129.
  2. Obrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 549.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.
  4. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 85
  5. Kronika. Obywatelstwo honorowe. „Nowa Reforma”, s. 2, Nr 51 z 2 lutego 1909. 
  6. Honorowi Obywatele Miasta Nowego Targu. nowytarg.pl. [dostęp 8 marca 2015].
  7. Rada Miasta Podgórze. „Nowa Reforma”, s. 2, Nr 87 z 18 marca 1914. 
  8. Kronika. Obywatelstwo honorowe. „Nowa Reforma”, s. 2, Nr 313 z 1 sierpnia 1914. 

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]