Kazimierz Gumiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Gumiński
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1908
Zalesie
Data i miejsce śmierci 26 września 1983
Kraków
profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia fizyczna
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Praca zawodowa
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski, Uniwersytet Jagielloński

Kazimierz Gumiński (ur. 4 marca 1908 w Zalesiu, zm. 26 września 1983 w Krakowie) – polski fizykochemik, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Po ukończeniu szkoły średniej i rocznej służbie wojskowej, w 1926 roku rozpoczął studia chemiczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, które ukończył w roku 1931. Pracował potem na Uniwersytecie Warszawskim i obronił tam doktorat w 1937. W 1939 roku brał udział w wojnie obronnej z '39. Po wojnie związał się z Uniwersytetem Jagiellońskim, gdzie w 1948 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego. W tym samym roku objął Katedrę Chemii Fizycznej, a trzy lata później został dziekanem Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. We wrześniu 1952 został kierownikiem pierwszej w Polsce Katedry Chemii Teoretycznej powołanej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ.

W latach 1954-1962 pracował w Zakładzie Fizykochemii Zjawisk Powierzchniowych PAN w Krakowie. W 1962 uzyskał tytuł profesora. W latach 1959-1962 członek Zespołu Rzeczoznawców Chemii Rady Głównej. W latach 1959-1961 przewodniczący Krakowskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W obrębie jego zainteresowań były: chemia teoretyczna, luminescencja anod aluminiowych, przewodnictwo elektryczne kryształów organicznych oraz termodynamika i teoria procesów nieodwracalnych.

Odznaczony Nagrodą Ministra Szkolnictwa Wyższego (1963, 1973, 1977) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964) i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1975).

Wybrane monografie[edytuj | edytuj kod]

  • Termodynamika (1955, 1986)
  • Termodynamika procesów nieodwracalnych (1962, 1983)
  • Półprzewodniki organiczne (1964) (wraz z Krzysztofem Pigoniem i Jerzym Vetulanim)
  • Elementy chemii teoretycznej (1964, 1989)
  • Wykłady z chemii fizycznej (1979)

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Wśród jego uczniów byli: Bogdan Baranowski, Andrzej Barański, Andrzej Fuliński, Alojzy Gołębiewski, Marek Pawlikowski, Piotr Petelenz, Krzysztof Pigoń, Jerzy Vetulani, Andrzej Witkowski i Kacper Zalewski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]