Kazimierz Hemerling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Hemerling
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1859
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1939
Lwów
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Narodowość  Polska

Kazimierz Hemerling (ur. 4 marca 1859 w Przemyślu, zm. 13 stycznia 1939 we Lwowie) – działacz społeczny i sportowy, wydawca i jeden z pierwszych dziennikarzy sportowych.

Był synem Józefa (profesora gimnazjum w Przemyślu). Jako uczeń gimnazjum w latach 1871–1878 uprawiał wiele dyscyplin sportu (gimnastykę, łyżwiarstwo, pływanie) i turystykę. W latach 1878–1883 studiował we Lwowie prawo, będąc jednocześnie członkiem grona nauczycielskiego tamtejszego „Sokoła”. Dwa lata później był już inspektorem Dyrekcji Kolei Państwowych w Mielcu (budowa linii kolejowej Dębica-Nadbrzezie). W 1892 powracał do Lwowa, gdzie zakładał oddział kolarski przy „Sokole”. W 1894 zredagował Podręcznik dla kolarzy. 1 marca 1895 ukazał się pierwszy numer dwutygodnika sportowego Koło – jedno z pierwszych polskich czasopism sportowych (pismo wydawano do grudnia 1899). Następnie Hemerling tworzył „Gazetę Sportową” – tygodnik ten wydawany był w okresie od 20 czerwca 1900 do września 1901. W tym okresie zaczynał redagować informacje sportowe na łamach lwowskiego dziennika „Słowo Polskie”. W 1904 był współzałożycielem Towarzystwa Zabaw Ruchowych (TZR), które propagowało wśród młodzieży lwowskiej takie dyscypliny jak: narciarstwo, saneczkarstwo, piłka nożna, koszykówka, tenis ziemny, lekka atletyka, szermierka, łucznictwo, strzelanie i pływanie. W tym okresie Hemerling poznał dra Piaseckiego i prof. Jordana. W 1912 relacjonował wspólnie z Januszowskim V Igrzyska Olimpijskie w Sztokholmie. W tym samym roku lwowskie TZR zorganizowało Pierwsze Polskie Igrzyska Sportowe. Był współzałożycielem Koła Dziennikarzy Sportowych we Lwowie 1924 (wraz z nim Rudolf Wacek)[1].

Hemerling położył ogromne zasługi dla rozwoju idei kultury fizycznej i sportu, szczególnie na polu kolarstwa, narciarstwa i łyżwiarstwa. Był wielkim propagatorem sportu na wolnym powietrzu, dostępnego dla zwykłych ludzi.

Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. K. G.. Pionierzy dziennikarstwa sportowego. „Kurier Galicyjski”. Nr 14–15 (210–211) z 19–28 sierpnia 2014. s. 34–35. ISSN 1996-2304. 
  2. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 338. ISBN 83-04-02817-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Tuszyński, Sportowe pióra, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, Warszawa 1994 (s. 10–25).