Kazimierz Hertel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Franciszek Hertel
pułkownik saperów pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1883
Radom
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1951
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzeł hallerczyków.jpg Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Kompania Inżynieryjna 4 Dywizji Strzelców Polskich
1 pułk saperów
Okręg Korpusu Nr VIII
Dowództwo Obrony Warszawy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Franciszek Hertel (ur. 7 sierpnia 1883 w Radomiu, zm. 13 stycznia 1951 w Warszawie) – pułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1919 roku służył w kompanii inżynieryjnej 4 Dywizji Strzelców Polskich.

W 1921 roku pełnił służbę w Departamencie II Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk kolejowy[1].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kolejowych[2]. 7 października 1922 roku został przeniesiony z korpusu oficerów kolejowych (2 pułk kolejowy) do korpusu oficerów inżynierii i saperów z lokatą 4.1. i z równoczesnym wcieleniem do 1 pułku saperów[3].

W maju 1923 został przydzielony z Departamentu V MSWojsk. do Głównego Zakładu Inżynierii i Saperów na stanowisko kierownika, pozostając oficerem nadetatowym 1 psap[4][5][6]. Z dniem 15 listopada 1925 roku został przeniesiony służbowo na Kurs Fortyfikacyjny przy Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie[7]. 25 października 1926 roku został przydzielony do Szefostwa Saperów Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko szefa[8]. 26 kwietnia 1928 roku został przydzielony z 8 Okręgowego Szefostwa Saperów do 6 Okręgowego Szefostwa Budownictwa we Lwowie na stanowisko szefa[9]. 12 marca 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[10]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[11]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[12].

Od 11 września 1939 roku był dowódcą saperów w Dowództwie Obrony Warszawy[13].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis oficerów 1921 ↓, s. 371, 651.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 265.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 7 października 1922 roku, s. 766.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 19 maja 1923 roku, s. 281.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 797, 820, 827.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 873, 905.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 119 z 12 listopada 1925 roku, s. 644.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 378.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 159.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 218.
  12. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 894.
  13. Głowacki 1985 ↓, s. 20, 288.
  14. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  15. M.P. z 1947 r. nr 25, poz. 151 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą, oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]