Kazimierz Herud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Herud (ur. 13 grudnia 1906 w Droszewie, zm. 4 września 2011 w Poznaniu) – polski ksiądz katolicki, kanonik.

Był jednym z piętnaściorga rodzeństwa. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1933 z rąk kardynała Augusta Hlonda. Podczas II wojny światowej przebywał, wraz z bratem Bronisławem, którego tam zamordowano, w niemieckim obozie koncentracyjnym w Dachau. Po wyzwoleniu obozu został w Polskiej Misji Wojskowej przy Brytyjskiej Armii Renu[1]. W 1946 powrócił do Polski i pracował w parafiach Radlin oraz Cielcza (okolice Jarocina). W 1952 został proboszczem w Brodach koło Pniew. 13 grudnia[1] 1981 przeszedł na emeryturę[2]. Zmarł w domu dla księży-emerytów na Antoninku w Poznaniu. Przez około pięćdziesiąt lat był spowiednikiem Urszulanek Serca Jezusowego. W chwili śmierci był najstarszym polskim księdzem katolickim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Głos Wielkopolski, Ks. Kazimierz Herud
  2. Błażej Tobolski, Setne urodziny, w: Przewodnik Katolicki, nr 53/2006, s.I wkładki Metropolii Poznańskiej