Kazimierz Hozer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Hozer
Kazek I
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1890
Bochnia
Data i miejsce śmierci 9 czerwca 1932
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1932
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty Legionów
41 Suwalski Pułk Piechoty
22 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca plutonu,
dowódca batalionu,
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka (wyprawa wileńska, bitwa pod Dyneburgiem)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii

Kazimierz Hozer ps. „Kazek I” (ur. 2 grudnia 1890 w Bochni, zm. 9 czerwca 1932 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Franciszka i Marii z domu Mizerskiej. Ukończył Szkołę Realną w Krakowie, gdzie następnie został studentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, wpierw przez rok medycynę, a następnie agronomii. Został członkiem Związku Strzeleckiego, w ramach którego ukończył kurs podoficerski. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w V batalionie 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Pod koniec 1914 był dowódcą 2 plutonu w 3 kompanii, był także zastępcą dowódcy kompanii. Mianowany podporucznikiem 2 lipca 1915. Służył w Legionach do ich rozwiązania, a po kryzysie przysięgowym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (od 1 września 1917 jako komendant POW okręgu karpackiego).

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Rozpoczął służbę w 5 pułku piechoty Legionów. Otrzymał awans do stopnia porucznika. Wziął udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej na stanowisku dowódcy I batalionu. Następnie podczas wojny polsko-bolszewickiej uczestniczył w wyprawie wileńskiej, na froncie litewsko-białoruskim, bitwie pod Dyneburgiem, na froncie ukraińskim. Awansował do stopnia kapitana 1 grudnia 1919, później majorem ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920. Od 5 do 22 sierpnia 1920 w 5 pułku piechoty Legionów (za służbę w tej jednostce podczas wojny otrzymał Order Virtuti Militari). Następnie pełnił funkcję dowódcy 41 Suwalskiego pułku piechoty (garnizon Suwałki) od 20 września 1920. W 1922 był absolwentem kursów i szkoleń wojskowych. 1 grudnia 1924 roku awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 81,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1].

Z dniem 1 grudnia 1924 roku został przeniesiony do Departamentu I Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika Referatu Organizacyjno-Mobilizacyjnego[2]. 21 sierpnia 1926 roku ogłoszono jego przeniesienie do 22 pułku piechoty w garnizonie Siedlce na stanowisko dowódcy pułku[3]. Od 28 września do 26 listopada 1927 roku był słuchaczem II unitarno-informacyjnego kursu dla podpułkowników i pułkowników, kandydatów na dowódców pułków, względnie dowódców pułków. 1 stycznia 1929 roku został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. Od 19 października 1931 roku był słuchaczem dwutygodniowego kursu informacyjno-gazowego w Szkole Gazowej w Warszawie[5]. Zasiadł w prezydium Zjazdu przedstawicieli Związku Rewizyjnego Spółdzielni Wojskowych w Warszawie[6].

Podczas prowadzenia ćwiczeń aplikacyjnych oficerów pułku pod Siedlcami uległ wypadkowi, gdy koń poniósł go pomiędzy drzewa, a pułkownik uderzył głową w jedno z nich doznając wstrząsu mózgu; został przewieziony samochodem do Siedlec, po czym zmarł 9 czerwca 1932 w Warszawie w drodze z lotniska do szpitala[7][8]. 12 czerwca 1932 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera: A 15, rząd: 5, grób: 4).

Jego żoną była Janina, podczas I wojny światowej działająca w ramach NKN i POW[9].

W Siedlcach pułkownik był miłośnikiem piłki nożnej, twórcą i prezesem klubu piłkarskiego WKS 22 pp Siedlce[10]. Podczas jego dowodzenia pułkiem miejscowa drużyna w 1931 awansowała do ekstraklasy edycji 1932; po jego śmierci klub funkcjonował pod nazwą KS 22 Strzelec im. płk. Kazimierza Hozera od 1933 do 1936[11]. Jego imieniem nazwano ulice w Suwałkach i Siedlcach.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 729.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 132 z 20 grudnia 1924 roku, s. 749.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 269.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 4 stycznia 1929 roku, s. 1.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 260.
  6. Zjazd przedstawicieli Związku Rewizyjnego Spółdzielni Wojskowych w sali kasyna oficerskiego w Warszawie. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 26 marca 2015].
  7. Tragiczny zgon oficera. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 131 z 11 czerwca 1932. 
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 16 sierpnia 1932 roku, s. 370.
  9. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Janina Hozer. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-10-10].
  10. WKS 22 pp Siedlce. you.promotusz.pl. [dostęp 26 marca 2015].
  11. Historia. mkppogonsiedlce.pl. [dostęp 26 marca 2015].
  12. M.P. z 1932 r. nr 12, poz. 16
  13. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 337, Nr 8 z 4 lipca 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]