Kazimierz Hulewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Hulewicz
Kazimierz Nowina
Data i miejsce urodzenia 1863
Hulejówka na Wołyniu
Data i miejsce śmierci 1939
Nicea
Zawód, zajęcie pisarz

Kazimierz Hulewicz (ur. 1864 w Hulejówce na Wołyniu, zm. 1939 w Nicei) – pisarz, dyrektor teatru (wiceprezes WTR w latach 1910–1915)[1].

Pochodził z rodziny ziemiańskiej, kształcił się we Francji w kolegium Ferney-Voltaire, następnie ukończył szkołę wojenną morską w Petersburgu. Służył jako oficer w marynarce rosyjskiej. Zaprzyjaźnił się z W. Ks. Cyrylem, bratem stryjecznym Mikołaja II[2]. Po przejściu do rezerwy przez 12 lat gospodarował w Januszpolu na Wołyniu.

Następnie przez blisko 20 lat przebywał w Paryżu prowadząc działalność literacką. Pisując stale w prasie literackiej francuskiej (L'Illustration i Le Temps) przyczynił się do spopularyzowania we Francji pisarstwa Henryka Sienkiewicza. W 1891 wydał zbiór poezji Suprême folie, a później Paradoxal (1895) i Passionel (1899), którymi wykazał głęboką znajomość języka i kultury francuskiej.

Po przyjeździe w 1910 do Warszawy został mianowany wiceprezesem WTR. Wykorzystując swoje stosunki w sferach dworskich wywalczył w Komitecie Cenzury i Kancelarii Generał-gubernatora zgodę na wystawianie polskich sztuk teatralnych, m.in. dwóch części trylogii Zygmunt August Lucjana Rydla w 1914 i Wesela Stanisława Wyspiańskiego w 1915. Dopomógł też w początkowym okresie kariery Poli Negri[3]. Zajął się jej wykształceniem, umieścił w teatrze, a gdy się okazało, że jej atrakcyjność polega na wspaniałej mimice, skierował do filmu i umożliwił dzięki swym europejskim stosunkom, dostanie się do wielkich wytwórni filmowych. W grudniu 1914 do funkcji wiceprezesa WTR dodano mu dyrektorstwo ówczesnego warszawskiego Teatru Rozmaitości.

W tym samym czasie, pod pseudonimem Nowina działał jako dramatopisarz. W 1911 odbyła się premiera jego wierszowanego dramatu Odwieczna męka. Razem z Marianem Tatarkiewiczem napisał 4 sztuki: Wcielenie Afry, Zjazd koleżeński, Komendant Thurm i Szukajmy Murzyna.

W latach 1916–1918 był chargé d’affaires rządu rosyjskiego przy Watykanie. W 1918 osiadł we Francji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965. Warszawa: PWN, 1973, s. 239.
  2. Halina Kowalska: w Polski Słownik Biograficzny Tom X/1 Zeszyt44. Wrocław-Warszawa-Kraków: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1962, s. 64.
  3. Roman Taborski: Warszawskie teatry prywatne w okresie Młodej Polski. Warszawa: PWN, 1980, s. 135-138. ISBN 83-01-01366-4.