Kazimierz Kik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kik
Ilustracja
Kazimierz Kik w Kielcach (26 września 2019)
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1947
Gorzów Śląski
Zawód, zajęcie politolog
Tytuł naukowy profesor nauk społecznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Partia PZPR, PUS, UP, SLD
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Kik (ur. 5 lutego 1947 w Gorzowie Śląskim) – polski politolog, profesor nauk społecznych, nauczyciel akademicki, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Najstarszy z piątki dzieci. W młodości często przeprowadzał się wraz z rodziną, zamieszkując takie miejscowości jak Podjuchy, Stare Łysogórki, Karlino, Stołczyn, Skolwin i Szczecin; gdy miał osiem lat, jego rodzina osiadła w Katowicach. Z uwagi na sytuację rodzinną w wieku 9 lat trafił do domu dziecka. W 1961 postanowił wraz kolegami zaciągnąć się do Legii Cudzoziemskiej. W trakcie ucieczki zawrócił w Czechosłowacji, został zatrzymany i skierowany do zakładu poprawczego. Po uzyskaniu zwolnienia pracował w kopalni KWK „Wujek”, zaczął nadrabiać zaległości w edukacji, zapisał się do liceum wieczorowego. Wstąpił także do klubu bokserskiego[1].

Pracował następnie w śląskich hutach (Ferrum i Baildon)[2]. W trakcie marca 1968 podjął nieplanowaną próbę zorganizowania manifestacji w jednym z katowickich liceów ogólnokształcących, za co był czasowo aresztowany[1]. W związku z tą aktywnością i z uwagi na późniejsze negatywne wypowiedzi odnoszące się do sytuacji społeczno-politycznej w PRL oraz do interwencji w Czechosłowacji do 1973 był inwigilowany przez organy bezpieczeństwa PRL[3].

Jak sam wspominał, żeby mieć większa szanse w dostaniu się na studia, kupił legitymację Związku Młodzieży Socjalistycznej i został działaczem tej organizacji[1]. Wstąpił też do Zrzeszenia Studentów Polskich. W tym czasie porzucił boks, zaczął trenować lekkoatletykę i założył grupę literacką „Wprost”. W 1970 wstąpił do PZPR. W grudniu tego samego roku został zatrzymany jako organizator nielegalnego zgromadzenia pod pomnikiem Adama Mickiewicza w Krakowie; w związku z tym trafił przed sąd partyjny, który ostatecznie nie usunął go z partii[1].

Trzy lata później ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, był doktorantem Instytutu Historii PAN u profesora Włodzimierza Kowalskiego[1] (1974–1977). Stopień naukowy doktora uzyskał w Instytucie Historii Uniwersytetu Łódzkiego (1978). W 1988 na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Komunistyczna Partia Hiszpanii. Ewolucja programu i polityki w latach 1939–1985 uzyskał w Akademii Nauk Społecznych w Warszawie stopień naukowy doktora habilitowanego. Rozprawa ta uzyskała nagrodę Ministra Edukacji i Szkolnictwa Wyższego. W latach 1988–1989 był docentem i wicedyrektorem Instytutu Historii Ruchu Robotniczego ANS. W 2018 odebrał nadany mu przez prezydenta tytuł naukowy profesora nauk społecznych[4]. W tym okresie był publicystą „Polityki”, prowadził też program telewizyjny Lewica na Zachodzie w TVP1, a także został lektorem KC na Śląsk. W 1981 był lektorem KC PZPR[2]. Namawiał wówczas do zapisywania się do NSZZ „Solidarność”, w efekcie w stanie wojennym został zawieszony. W lipcu 1989 w ramach PZPR współtworzył Ruch 8 Lipca[1], tzw. reformatorską grupę w partii.

Zawodowo związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną i Akademią Świętokrzyską w Kielcach (m.in. jako jej prorektor), objął stanowisko profesora Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Na tej uczelni pełnił funkcję dyrektora Instytutu Nauk Politycznych na Wydziale Prawa, Administracji i Zarządzania. Został też profesorem w Wyższej Szkole Ekonomii i Prawa im. prof. Edwarda Lipińskiego. Powołano go na wiceprzewodniczącego Komitetu Nauk Politycznych PAN, reelekcję na to stanowisko uzyskał w 2011. W tymże roku został też ekspertem Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Należał do współzałożycieli Polskiej Unii Socjaldemokratycznej, której był wiceprzewodniczącym. Partię tę opuścił wkrótce w proteście przeciw udzieleniu przez Tadeusza Fiszbacha poparcia dla kandydatury Lecha Wałęsy na stanowisko prezydenta RP[5]. Następnie współtworzył Unię Pracy[2]. W 2001 wstąpił do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W 2004 wybrany został w skład konwentu programowego SLD. Wkrótce potem opuścił partię. W 2007 był w regionalnym komitecie honorowym Platformy Obywatelskiej[6]. W 2009 kandydował bez powodzenia do Parlamentu Europejskiego z listy Porozumienia dla Przyszłości[7], a w 2011 również bezskutecznie z ramienia SLD do Senatu[8]. W 2014 kandydował w wyborach do Sejmiku Województwa Mazowieckiego z listy Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej[9], która nie uzyskała mandatów. W 2019 także bez powodzenia startował do Senatu z ramienia Koalicji Bezpartyjni i Samorządowcy[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Lewica iberyjska (współautor z Tadeuszem Iwińskim), Wydawnictwa Min. Obrony Narodowej (Seria: IPO Ideologia, Polityka, Obronność), Warszawa 1982.
  • W kręgu współczesnej socjaldemokracji, „Książka i Wiedza” (Seria: Biblioteka Lektora i Wykładowcy), Warszawa 1985.
  • Socjaldemokratyczne wyzwanie, „Nowe Drogi” nr 10/1988.
  • Problemy ruchu komunistycznego Europy zachodniej (lata osiemdziesiąte), „Książka i Wiedza” (Seria: Biblioteka Lektora i Wykładowcy), Warszawa 1988.
  • Socjaldemokratyczne koncepcje integracji Europy, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1990.
  • Od republiki do monarchii. Hiszpańska lewica w walce o demokrację 1939–1986, PWN, Warszawa 1990.
  • Wizje Zjednoczonej Europy, ISP PAN, Warszawa 1992.
  • Międzynarodówka Socjalistyczna 1951–1992. Zarys działalności, Typografika, Warszawa 1994.
  • Międzynarodówka Socjalistyczna 1951–1992, ISP PAN, Warszawa 1995.
  • Ideowe barwy jednoczenia Europy. Europejski proces integracyjny w programach i w polityce głównych nurtów politycznych Europy, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Ekonomii i Administracji im. prof. Edwarda Lipińskiego, Kieleckie Towarzystwo Edukacji Ekonomicznej, Kielce 2005.
  • Światowe aspiracje Unii Europejskiej, Kielce 2008.
  • Socjaldemokracja z przełomu wieków. Wybrane problemy w polityce europejskich socjaldemokracji 1990–2010, Kielce 2014.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Grzegorz Szymanik: Profesor Kik: Niektórzy koledzy w stanie wojennym bardzo chcieli być wyrzuceni z partii. A ja odwrotnie, bardzo nie chciałem. wyborcza.pl, 25 czerwca 2018. [dostęp 26 czerwca 2018].
  2. a b c Nie zajmowałem się polityką, to polityka mnie dopadała. gazeta.pl, 11 lutego 2007. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  3. KWMO Kraków 10773/1971. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 5 marca 2018].
  4. „Nauka jest motorem budowy silnego państwa”. prezydent.pl, 6 lutego 2018. [dostęp 6 lutego 2018].
  5. Eugeniusz Noworyta, Polityka i dyplomacja: wspomnienia ambasadora, Społeczna Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Zarządzania, Łódź 2008, s. 188.
  6. „Piasek” Piaseczny w komitecie honorowym PO w Kielcach. wiadomosci24.pl, 11 października 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  7. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  8. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 10 października 2011].
  9. Michał Wojtczak, Rosiewicz do samorządu, „Gazeta Wyborcza – Stołeczna” z 27–28 września 2014, s. 4.
  10. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 24 września 2019].
  11. M.P. z 2011 r. nr 111, poz. 1131

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Kik w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 25 kwietnia 2010].