Kazimierz Konowrocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Konowrocki
Ilustracja
15 sierpnia 1995 z prezydentem Lechem Wałęsą
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1917
Brzeziny
Data i miejsce śmierci 6 listopada 2005
Kobyłka
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 19 czerwca 1943
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Odbudowa wieży kościoła w 1973
Kaplica w Ossowie po remoncie w 1978
Kościół w Kobyłce – „Perła Baroku na Mazowszu”

Kazimierz Konowrocki (ur. 6 kwietnia 1917 w Brzezinach, zm. 6 listopada 2005 w Kobyłce) – polski duchowny katolicki, prałat.

Był synem trzecim z siedmiorga dzieci Józefa i Agaty z domu Malesa, właścicieli gospodarstwa rolnego. Mając 9 lat przystąpił do pierwszej spowiedzi i komunii św. w parafii Długa Kościelna. Sakrament bierzmowania otrzymał w tymże samym 1926 r. z rąk ks. kard. Aleksandra Kakowskiego. Szkołę podstawową ukończył w Brzezinach, a gimnazjum w Mińsku Mazowieckim w 1937 i zaraz wstąpił do Seminarium Duchownego w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 czerwca 1943 z rąk ks. biskupa Antoniego Szlagowskiego.[1]

Ks. Kazimierz jako wikariusz pracował w parafiach: Zduny k. Łowicza (1943-1945), Kiernozia (1945-1946), Legionowo i Sochaczew (1946 – były to chwilowe zastępstwa), Raszyn (1946-1950), Jadów (1950 – zastępstwo aresztowanego ks. proboszcza E. Święckiego przez 3 miesiące), Warszawa-Żoliborz parafia św. Stanisława Kostki (1950-1954), parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus przy ul. Tamka (1954-1958). W tym czasie w roku 1950 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, otrzymał magisterium z teologii na wydziale Prawa Kanonicznego.

Od roku 1958 do 1969 był proboszczem parafii Jeziórka k. Grójca i wicedziekanem dekanatu grójeckiego i wtedy otrzymał od ks. kardynała prymasa Stefana Wyszyńskiego tytuł kanonikaprzywilej noszenia rokiety i mantoletu. W czerwcu 1968 r. obchodził uroczyście Jubileusz 25-lecia święceń kapłańskich. W okresie proboszczowania ks. Kazimierza została przebudowana dzwonnica, od lano trzy nowe dzwony (parafia nie miała dzwonów od I wojny światowej), wykonano całkowite nowe ogrodzenie z żelaza dekoracyjnego kościoła, plebanii i budynków kościelnych, uporządkowano teren przy kościele i położono płyty betonowe, ogrodzono cmentarz grzebalny murem z kamieni, założono blachę cynkową na dachach plebanii, domu katechetycznego i organistówki, pomalowano kościół tak wewnątrz, jak i z zewnątrz, wybudowano kanalizację plebanii i łazienkę, a także wykonano wiele innych prac.

W roku 1969 został mianowany proboszczem parafii Kobyłka. Ks. kard. prymas Stefan Wyszyński obok pracy duszpasterskiej zlecił mu trzy zadania: odbudowę rozbitej w czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 r. wieży kościoła, ocalenie kaplicy i cmentarza żołnierzy poległych w 1920 r. w bitwie z bolszewikami w Ossowie i podzielenie zbyt rozległego terenu Kobyłki na kilka mniejszych parafii. Zadania te wypełnił całkowicie.

W roku 1973 odbudowano wieżę kościoła. Do roku 1977 odbudowano zabytkowy ołtarz, który spłonął wskutek zaprószenia ognia przez złodzieja. Dokonano też całkowitej renowacji zniszczonego przez pożar wnętrza kościoła. Wyremontowano dach kościoła, założono blachę miedzianą i odnowiono elewację.

W roku 1978 odbudowano kaplicę na cmentarzu poległych w Ossowie, a w 1982 r. rozbudowano ją i dodatkowo postawiono wiatę na ołtarz polowy. Po trzyletnim prawie procesie sądowym parafia Kobyłka uzyskała na własność 3,5 ha terenu przyległego do kaplicy. Kaplica w Ossowie pw. Matki Bożej Zwycięskiej stała się Sanktuarium Narodowym, gdzie w rocznicę „Cudu nad Wisłą” 15 sierpnia przy licznym udziale wiernych z całej Polski, księży biskupów, władz państwowych i wojska odbywają się uroczystości narodowe. Od roku 1992 we wrześniu organizuje się tam Zloty Młodzieży z diecezji warszawsko-praskiej, w których uczestniczą księża biskupi i kilka tysięcy młodzieży.

Na terenie parafii Kobyłka powstały trzy nowe parafie: Duczki w 1975 r., Kobyłka Stefanówka w 1985 r. i Helenów w 1995 r. W roku 1993 ks. Kazimierz obchodził uroczysty jubileusz 50-lecia kapłaństwa, a w 1995 r. odszedł na emeryturę z prawem pozostania w parafii i dalszego zamieszkania na plebanii. Proboszczem parafii został mianowany ks. kanonik Władysław Walczewski, który zamieszkał w nowym dużym budynku katechetycznym. Ks. kanonik Władysław Walczewski był już chory i zmarł w 1997 r., a jego następcą został ks. kanonik Jan Andrzejewski. Zamieszkał on także w nowym domu.

Ks. Konowrocki pozostał w parafii i pomagał w pracy duszpasterskiej proboszczowi, a w wolnym czasie starał się utrwalić na piśmie różne ważne zdarzenia dotyczące dziejów parafii, a także kościoła, cmentarza grzebalnego, kapłanów i osób zasłużonych dla parafii i miasta, by pamięć o nich nie zaginęła. Notatki publikował w miesięczniku parafialnym „Nasz Głos”. Opisał też wiele uroczystości, jakie miały miejsce w parafii.[2]

24 grudnia 1992 r. biskup warszawsko-praski Kazimierz Romaniuk mianował go prałatem Kapituły Kolegiackiej w Radzyminie z funkcją Archidiakona Kapituły.

Praca duszpasterska ks. prałata przez ponad 30 lat posługiwania w naszej parafii dała wspaniałe owoce w postaci licznych grup formacyjnych. Mimo przejścia na zasłużoną emeryturę ks. prałat Konowrocki był nadal zaangażowany i aktywny w codziennym kapłańskim posługiwaniu. Całe pokolenie mieszkańców Kobyłki z podziwem i szacunkiem towarzyszyło jego dokonaniom. Dokonanania ks. prałata w parafii i mieście wpisują jego osobę do grona wybitnych postaci obok ks. bp. Marcina Załuskiego i ks. kanonika Franciszka Marmo.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ks. Kazimierz Konowrocki spoczywa na XIX-wiecznym cmentarzu przy ul. ks. Marmo w Kobyłce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]