Kazimierz Maks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Maks
Kazimierz Max
Krukowski
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 16 czerwca lub 21 bądź 27 lipca 1897
Data i miejsce śmierci 21 marca 1945
Murnau
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów,
16 Pułk Ułanów Wielkopolskich,
1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego,
GISZ,
2 Pułk Ułanów Grochowskich,
Brygada Kawalerii „Poznań”,
Pomorska Brygada Kawalerii,
Grupa Operacyjna „Czersk”
Stanowiska dowódca szwadronu,
szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Kazimierz Ludwik Maks, pierwotnie Max, ps. „Krukowski” (ur. 16 czerwca lub 21 bądź 27 lipca 1897, zm. 21 marca 1945 w Murnau) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 czerwca[1] lub 21[2] 27 lipca 1897. Przed 1914 podjął studia wyższe na politechnice[1].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1 pułku ułanów jako starszy ułan[1]. W służbie legionowej używał pseudonimu „Krukowski”[1]. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej Od lipca 1920 służył w 16 pułku ułanów wielkopolskich w stopniu podporucznika kawalerii, a dowódca mjr Ludwik Kmicic-Skrzyński wyznaczył go dowódcą 4 szwadronu[4]. 30 lipca jako dowódca 1 szwadronu został otoczony przez wojska sowieckie i ranny[5]. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari[6]. Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7], a następnie do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[8][9]. Na przełomie lat 20. i 30. oficerem 1 pułku szwoleżerów, a w jednostce pełnił funkcję dowódcy szwadronu[10][11][1]. Odbył VIII Kurs Normalny 1927–1929 w Wyższej Szkoły Wojennej[12][1]. Po jego ukończeniu uzyskał tytuł oficera dyplomowanego[1]. Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[13]. Pozostając nadal oficerem 1 pułku szwoleżerów w 1932 służył w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych[14]. Jako legionista oraz oficer WP w 1923, 1924, 1928 figurował pod nazwiskiem Max, zaś w 1932 był wymieniony pod nazwiskiem Maks. Od 1 grudnia 1933 w stopniu majora sprawował stanowisko szefa sztabu Brygady Kawalerii „Poznań”. W sierpniu 1935 został przeniesiony do 2 pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[15]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako szef sztabu Pomorskiej Brygady Kawalerii oraz Grupy Operacyjnej „Czersk”. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau, gdzie 21 marca 1945 spacerując po korytarzu w bloku obozowym „C”, został śmiertelnie postrzelony przez wartownika z wieżyczki strażniczej podczas uruchomionego alarmu lotniczego[16], został pochowany na cmentarzu przy tamtejszym kościele św. Mikołaja[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Kazimierz Maks. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-12-04].
  2. Rocznik Oficerski 1928, 1932 oraz inskrypcja nagrobna w Murnau.
  3. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 13.
  4. Czesław Dmochowski: XV–lecie 16/2 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Bydgoszcz: 1934, s. 25.
  5. Czesław Dmochowski: XV–lecie 16/2 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Bydgoszcz: 1934, s. 28, 41.
  6. Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2016-12-04].
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 682.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 604.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 347.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 537.
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 595.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 331.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 146.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 420.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 98.
  16. Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 150.
  17. Stefan Mrozek. nieobecni.com.pl. [dostęp 2015-12-04].
  18. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 1, 19 marca 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]