Kazimierz Mroziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Henryk Mroziński (ur. 4 marca 1892 w Garwolinie, zm. 6 października 1941 w Oświęcimiu) – polski działacz społeczny, komendant Polskiej Organizacji Wojskowej i naczelnik straży pożarnej w Latowiczu, żołnierz Wojska Polskiego, przemysłowiec.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1912 ukończył kurs przemysłowo-handlowy w Warszawie, następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Przez dwa lata mieszkał w stanie Wisconsin w miasteczku Milwaukee. W USA należał do organizacji polonijnych Związku Polaków Nar. i Strzelca Polskiego, gdzie prowadził aktywną działalność.

Po powrocie do Polski w 1914 zamieszkał w Łukowie. Prowadził działalność konspiracyjną, przewożąc pocztę polową do Warszawy. Pod koniec sierpnia 1914 został aresztowany za działalność konspiracyjną. W więzieniu przebywał krótko i po przekupieniu strażników wyszedł na wolność. Wyjechał do Mińska Mazowieckiego, gdzie ukrywał się przez rok.

17 kwietnia 1915 wstąpił do Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu. W 1915 ukończył kurs instruktorski, kurs podoficerski i kurs Szkoły Podchorążych w Skolimowie. 25 stycznia 1916 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Komendzie Latowicz I Okręgu 2 Obwodu, gdzie został mianowany komendantem. Przyjął pseudonim Sahajdaczny. Jako komendant 20-osobowego oddziału POW w Latowiczu szkolił strażaków – peowiaków w zakresie służby wojskowej.

Pod przykrywką legalnej działalności pożarniczej (Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu) prowadził działalność narodowo–patriotyczną. W latach 1917–1918 działał konspiracyjnie na terenach powiatów: garwolińskiego, łukowskiego, radzymińskiego i kaliskiego. Ścigany przez okupanta zdołał uniknąć kolejnego aresztowania. 11 listopada 1918 dowodził oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej z Latowicza, kierował rozbrojeniem 35-osobowego posterunku żandarmerii niemieckiej w Latowiczu i posterunku w Seroczynie. Dnia 11 listopada 1918 dowodził oddziałem POW w bitwie z Niemcami pod Stoczkiem Łukowskim.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej został wcielony do 22 pułku piechoty, walczył na froncie. Dostał się do niewoli ukraińskiej, z której uciekł. Następnie przydzielony do batalionu zapasowego 22.pp, gdzie służył do lutego 1921.

Po zwolnieniu z Wojska Polskiego wrócił do Latowicza, gdzie prowadził karczmę i rzeźnię. Dekretem prezydenta Ignacego Mościckiego z dnia 16 marca 1933 został odznaczony Krzyżem Niepodległości. Posiadał odznaczenia: Krzyż POW, Krzyż Honorowy „Orlęta”, Gwiazda Przemyśla, Obrona Kresów, Krzyż Rozbrojenia Niemców.

W latach 1921–1935 sprawował funkcję naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu.

14 lutego 1941 aresztowany przez Niemców, przewieziony na Pawiak, a następnie do Oświęcimia, gdzie 6 października 1941 został zamordowany przez Niemców.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Czajka „Udział sienniczan w czynie niepodległościowym 1914 -1920”, Niepodległość i Pamięć, Nr 19, 2003
  • Gajowniczek Z., Dzieje Latowicza, Fundacja Przyjaciół Latowicza, Latowicz 1999.
  • Gajowniczek Z., Dzieje Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczy 1909-1999. FPL, Latowicz 1999.
  • W. Lipiński, Walka zbrojna o niepodległość Polski w latach 1905 – 1918, Warszawa 1935, s. 55.
  • T. Nałęcz, POW 1914 – 1918, s. 15
  • Księga Pamięci. Transporty Polaków z Warszawy do KL Auschwitz.