Kazimierz Myrlak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Myrlak (ur. 4 grudnia 1938 w Woli Marcinkowskiej) – polski śpiewak operowy, tenor liryczny, ceniony szczególnie za doskonałą technikę koloraturową.[potrzebny przypis]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Stefanii z d. Kosińskiej. Pierwszym doświadczeniem wokalnym artysty był chór kościelny. Następnie w latach 60. zgłosił się i wygrał konkurs śpiewaków amatorów Echo Krakowa i Radio Kraków. Z tych konkursów wyszli znani polscy artyści Wiesław Ochman, Alicja Pągowska, Jerzy Sypek[1][2].

Maturę zdał w 1956 r. w Liceum Pedagogicznym w Nowym Sączu, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Wokalnym Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Technikę wokalną studiował w klasie Anny Kaczmarowej i Włodzimierza Kaczmara (1893-1964), kontynuatora starowłoskiej techniki śpiewu.

Studia wokalne ukończył w 1964 r. tytułem magistra sztuki z wyróżnieniem. W 1965 r. był stypendystą rządu włoskiego. W latach 1962 - 1972 udzielał się jako solista Miejskiego Teatru Muzycznego w Krakowie, a następnie w latach 1972-1975 Opery Wrocławskiej, Warszawskiej Opery Kameralnej (1975-87) i Opery Wrocławskiej (1987-90).

W międzyczasie był wykładowcą (l. 1969-73), od 1970 r. z tytułem naukowym docenta kontraktowego na PWSM w Katowicach, w latach 1984-1987 starszym wykładowcą Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, w okresie 1987-1995 starszym wykładowcą a w latach 1995-2000 profesorem nadzwyczajnym Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Śpiewał gościnnie na wszystkich pozostałych scenach operowych i estradach filharmonicznych w Polsce.

Od lat 70. związany z Akademią Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, gdzie prowadzi klasę wokalną[3].

Potwierdzeniem jego umiejętności wokalnych były trzykrotne laury zdobywane podczas Międzynarodowych Konkursów Śpiewaczych w Monachium (1964), Tuluzie (1965) i Rio de Janeiro (1967) oraz udział w wielkich światowych festiwalach muzycznych, m.in. w Aix-en-Provence, Sant Maximin, La Chaise Dieu, Lille, Brighton, Cheltenham, New Port, Martina Franca, Taormina, Rzymie, Barcelonie, Stambule i Berlinie Zachodnim. Jego dokonania zostały uwiecznione na licznych płytach (opery i pieśni), nagraniach telewizyjnych spektakli operowych i dramatów liturgicznych, m.in. dla telewizji niemieckiej, francuskiej, włoskiej; transmisji radiowych spektakli. Odbywał też liczne podróże artystyczne po krajach Europy i USA, biorąc też udział w nagraniu opery "Favorita" G. Donizettiego w towarzystwie m.in. M. Bianca i G. Taddei. Do jego repertuaru zaliczało się 50 pierwszoplanowych partii operowych i ok. 60 oratoryjno-kantatowych, wiele cykli pieśni, śpiewanej muzyki, począwszy od chorału gregoriańskiego na muzyce współczesnej kończąc.

Konkursy[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Złota Odznaka "Za Zasługi dla Warszawy"
  • Srebrny Krzyż Zasługi
  • Medal 40-lecia PRL
  • Zasłużony Działacz Kultury
  • Laureat nagrody rektorskiej I i II stopnia Akademii Muzycznej we Wrocławiu

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Do jego uczniów należą m.in. Bogdan Makal (bas-baryton, profesor, nauczyciel akademicki, pracownik i dziekan Wydziału Wokalnego Akademii Muzycznego im. K. Lipińskiego we Wrocławiu[5]), Jan Ballarin (Dziekan i Profesor Wydziału Wokalno – Aktorskiego Akademii Muzycznej w Katowicach[6][7]), Agnieszka Justyna Szumiło (sopran)[8] ), Tadeusz Pszonka (tenor)[9], Anna Wilczyńska (sopran)[10], Izabela Strzelecka, mezzosopran[11], Witold Matulka.

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

  • Donizetti, Don Pasquale
  • Donizetti, Napój miłosny
  • Rossini, Il Signor Bruschino

Przypisy[edytuj | edytuj kod]