Kazimierz Rafał Chłapowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Rafał Chłapowski (ur. 6 stycznia 1872 w Kopaszewie, zm. 26 sierpnia 1923 w Poznaniu) – polski działacz polityczny, urzędnik, poseł na Sejm I kadencji w II RP.

Syn Kazimierza (działacza społecznego) i Anny z Chłapowskich, brat Mieczysława, brat stryjeczny Alfreda. Ukończył gimnazjum w Chyrowie, następnie studiował prawo w Wiedniu, Paryżu i na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1894–1895 odbył służbę wojskową w armii austriackiej (jako podporucznik). Pracował jako urzędnik w Namiestnictwie Kolejowym we Lwowie, później w starostwie w Białej i Samborze; był starostą w Przeworsku (1913–1918) i Białej (1918–1919). W 1916 otrzymał tytuł honorowego obywatelstwa miasta Przeworska[1]. W 1917 odznaczony Krzyżem Wojennym za Zasługi Cywilne II klasy[2].

W 1919 pełnił funkcję inspektora administracyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na obszar byłego Królestwa Kongresowego. Służył w Wojsku Polskim w czasie wojny z Rosją (jako referent prasowy w Inspektoracie Okręgowym Armii Ochotniczej Poznań i oficer łącznikowy Inspektoratu z władzami cywilnymi). Od 1920 prowadził majątek ziemski w powiecie Grodzisk. Kierował Poznańską Spółką Okowicianą.

W 1922 został wybrany na posła na Sejm I kadencji w Rzeszowie. W Sejmie był członkiem komisji administracyjnej i komisji prawniczej, zmarł w trakcie kadencji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kronika. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 28 z 2 lipca 1916. 
  2. Kronika. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 16 z 22 kwietnia 1917. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Smogorzewska, Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny, tom I: A-D, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1998