Kazimierz Rudzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Rudzki
Ilustracja
Kazimierz Rudzki (1967)
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1911
Warszawa
Data i miejsce śmierci 2 lutego 1976
Warszawa
Zawód aktor, reżyser, konferansjer, pedagog
Współmałżonek Waleria Rudzka
Lata aktywności 1945–1976
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
Grób Kazimierza Rudzkiego i jego żony Wali - Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie

Kazimierz Rudzki (ur. 6 stycznia 1911 w Warszawie, zm. 2 lutego 1976 tamże) – polski aktor, reżyser, konferansjer, pedagog i oficer rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia ekonomiczne, słuchacz Instytutu Reduty związanego z Juliuszem Osterwą, a następnie Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie, który ukończył w 1938. W tym samym roku zadebiutował w Warszawie. W międzyczasie odbył jednoroczną służbę wojskową i został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 81. lokatą w korpusie oficerów rezerwy łączności[1].

W 1939 został powołany do wojska, brał udział w kampanii wrześniowej i dostał się do niewoli pod Kockiem, trafiając do obozu jenieckiego w Woldenbergu (Dobiegniewie). Tam zorganizował teatr, w którym był aktorem, reżyserem i konferansjerem.

Po wojnie wrócił do Warszawy i występował w teatrze, radiu i telewizji (niemal od początku). Jego dorobek sceniczny to ok. 20 ról, filmowy ponad 20 ról. Wykorzystywał w nich perfekcyjnie swoje warunki fizyczne (był wysoki, szczupły z orlim nosem i bardzo charakterystycznym tembrem głosu, podawał mistrzowsko błahe i komiczne teksty z kamienną twarzą i tonem), wypracował swoisty styl konferansjerki estradowej i kabaretowej.

Od 1956 profesor warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, a następnie jej prorektor. Sukces przyniosła mu rola podporucznika Turka w filmie Eroica Andrzeja Munka, lecz dziś pamiętany jest z roli ojca Pawła w serialu Wojna domowa Jerzego Gruzy. Prowadził też w Polskim Radiu audycje dla młodzieży propagujące kulturę słowa, uczące podstawowych umiejętności aktorskich.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie Bronisława, właściciela wydawnictwa nutowego i wytwórni płytowej. Jego siostrą była Lena Rudzka-Głowacka, matka pisarza Janusza Głowackiego.

Był żonaty z Walą, nie mieli dzieci[2]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A39-3-2)[3].

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Role teatralne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

O życiu i twórczości
  • Szkic - esej: Kazimierz Rudzki - Mistrz stylu [w:] Marek Różycki jr. Artystyczny Bazar Różyckiego, Oficyna Wydawnicza Rafał Brzeziński /rafalbrzezinski.info/, 2016 - rozmowy, szkice i felietony z- i o najwybitniejszych twórcach kultury i sztuki, ss. 451, ​ISBN 978-83-65078-10-0[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. XIV, 176.
  2. Tygodnik Życie na gorąco nr 1, 2 stycznia 2015, s. 35
  3. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  4. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  5. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400, str. 1632
  6. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 3
  7. Artystyczny Bazar Różyckiego. rafalbrzezinski.info. [dostęp 2016-08-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]