Kazimierz Rumsza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Rumsza
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1886
Wiłkąpie
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1970
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 5 Dywizja Strzelców Polskich
Brygada Syberyjska
Dywizja Syberyjska
3 Brygada Ochrony Pogranicza
Stanowiska dowódca dywizji piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca dywizji piechoty
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Srebrny Medal Waleczności (Królestwa Serbii) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
FR CdG palm br.png
FR CdG palm br.png
Krzyż Wojenny 1914-1918 z 2 brązowymi palmami (Francja)
Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Kazimierz Rumsza (ur. 20 sierpnia 1886 w Wiłkąpiach na Litwie[potrzebny przypis]/ w Szwekszeniach na Żmudzi[1], zm. 28 stycznia 1970 w Londynie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany przez Władysława Andersa generałem brygady.

Józef Piłsudski odznacza Kazimierza Rumszę

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył rosyjską szkołę oficerską w Wilnie, a następnie Akademię Sztabu Generalnego w Sankt Petersburgu[1]. W grudniu 1917 wyznaczony został na stanowisko dowódcy III batalionu 3 pułku strzelców polskich 1 DSP I Korpusu Polskiego w Rosji. W styczniu 1919 objął dowództwo 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii.

W czasie wojny z bolszewikami, od lipca do grudnia 1920 dowodził Brygadą Syberyjską. W grudniu 1920 powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy Dywizji Syberyjskiej. W maju 1922 przeniesiony został, na własną prośbę, do rezerwy z przydziałem do 72 pułku piechoty w Radomiu. Zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty.

18 października 1924 powołany został do służby czynnej i z dniem 23 października tego roku przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilejce[2]. Używał wówczas tytułu – pułkownik rezerwy powołany do służby czynnej (płk rez. pow. do sł. czyn.). W maju 1926 przeniesiony został z KOP i przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. Obowiązki dowódcy brygady przejął po nim płk piech. Jan Skorobohaty-Jakubowski[3].

W 1928 został skierowany ponownie na przedwczesną emeryturę. Należał do grupy oficerów nie będących zwolennikami przewrotu majowego 1926[1]

W czasie II wojny światowej w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Od lutego do lipca 1941 dowodził 8 Brygadą Kadrową Strzelców. 7 sierpnia 1941 został wyznaczony na stanowisko zastępcy komendanta Stacji Zbornej Oficerów Rothesay nazywanej „Wyspą Wężów”. Obowiązki objął 9 października 1941, po powrocie z urlopu wypoczynkowego. Od 18 listopada 1941 pełnił obowiązki komendanta stacji, a 12 grudnia 1941 został mianowany komendantem Stacji Zbornej Oficerów Rothesay[4]. Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 w korpusie generałów[5]. Zmarł 28 stycznia 1970 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Highgate[5].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Danielewicz 1994 ↓, s. 35.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 75 z 21.07.1925 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 08.05.1926 r.
  4. Komenda Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. Rozkazy dzienne 1940-1941, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. R.8, s. 163.
  5. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 158.
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 2797 z 26 marca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 414
  7. a b c d e f g h i j k l, Kazimierz Rumsza, ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2018-04-04] (pol.).
  8. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 29.
  9. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Danielewicz: Wyższa kadra dowódcza KOP 1924-1939. W: Lech Grochowski [red.]: Korpus Ochrony Pogranicza w 70 rocznicę powstania. Materiały z konferencji popularnonaukowej. Kętrzyn: Centrum Szkolenia Straży Granicznej, 1994.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 292, 409.