Kazimierz Tyszka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Tyszka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1873
Kalisz, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 25 stycznia 1951
Londyn, Wielka Brytania
Minister kolei żelaznych
Okres od 19 grudnia 1923
do 14 listopada 1925
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Poprzednik Andrzej Nosowicz
Następca Adam Chądzyński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Kazimierz Tyszka (ur. 1 marca 1873 w Kaliszu, zm. 25 stycznia 1951 w Londynie) – polski inżynier, w latach 1923–1925 minister kolei żelaznych w drugim rządzie Władysława Grabskiego[1], w latach 1941–1945 doradca do spraw transportu przy Rządzie RP na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Franciszka i Stanisławy z Niemczykiewiczów. Kazimierz Tyszka uzyskał dyplom inżyniera w Instytucie Technologicznym w Petersburgu[2] (Технологический Институт Императора Николая I). Radca dworu. Od 1897 do 1918 pełnił na terenie Rosji szereg funkcji, m.in.

  • inżyniera-konsultanta Towarzystwa Kolei Bucharskiej (Общества Бухарской железной дороги),
  • głównego inżyniera Towarzystwa Kolei Troickiej (Общества Троицкой железной дороги) i Towarzystwa Kolei Fergańskiej (Общества Ферганской железной дороги),
  • członka zarządu Towarzystwa Naftowego w Majkopie (Майкоп-Эйнемского нефтепромышленного общества)
  • członka zarządu Rosyjskiego Towarzystwa Zakładów Metalurgicznych (Русского товарищества тигельных заводов).

Jeden z dwóch ministrów (obok Mieczysława Rybczyńskiego, ministra robót publicznych), którzy sprawowali swój urząd od początku do końca istnienia gabinetu Grabskiego. Od 1926 do 1936 właściciel i dyrektor generalny firmy konstrukcyjno-budowlanej. Organizował pierwszy Zjazd Komunikacji Miejskiej w 1927.

5 września 1939, podczas obrony Warszawy, został wybrany prezesem Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej[3]. Tego samego dnia bez uprzedzenia wyjechał z miasta[4].

W latach 19411945 doradca ds. transportu Rządu Polskiego w Londynie.

Zmarł na emigracji w Londynie w 1951.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mąż Anieli hr. Krosnowskiej, ojciec Zygmunta.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej. Jacek Majchrowski (red.). Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1994, s. 73. ISBN 83-7066-569-1.
  2. Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu : (w rocznicę stulecia uczelni), Warszawa , 1933, s. 99.
  3. Grzegorz Piątek: Sanator. Kariera Stefana Starzyńskiego. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2016, s. 301. ISBN 978-83-280-2149-5.
  4. Grzegorz Piątek: Sanator. Kariera Stefana Starzyńskiego. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2016, s. 302. ISBN 978-83-280-2149-5.
  5. Wielki Krzyż Orderu Korony Belgijskiej (pol.). tygodnikrodzinny.blogspot.be. [dostęp 2016-11-15].
  6. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz, kto to jest?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej Warszawa 1938, s. 763, reprint Wydawnictw Artystycznych i Filmowych Warszawa 1983