Kefalinia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kefalinia
Ilustracja
Plaża w okolicach Petani
Kontynent Europa
Państwo  Grecja
Akwen Morze Jońskie
Archipelag Wyspy Jońskie
Powierzchnia 780 km²
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

40 000
54 os./km²
Położenie na mapie Grecji
Mapa konturowa Grecji, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kefalinia”
Ziemia38°14′33,0″N 20°34′00,1″E/38,242500 20,566694
Mapa wyspy

Kefalinia (gr. Κεφαλονιά – daw. Kefalonia, Cefalonia, staroż. Kefallenia) – wyspa grecka na Morzu Jońskim, największa spośród Wysp Jońskich. Powierzchnia ok. 780 km² (zależnie od źródeł 730 km²– 800 km²).

Kefalinia leży w administracji zdecentralizowanej Peloponez, Grecja Zachodnia i Wyspy Jońskie, w regionie Wyspy Jońskie, w jednostce regionalnej Kefalinia, w gminie Kefalinia. Stolicą wyspy jest Argostoli, położone w odległości 7 km od jedynego lotniska znajdującego się na wyspie.

Przeważa surowy krajobraz górzysty z górą Enos jako najwyższym szczytem (1632 m n.p.m.), z tamtejszym rezerwatem jodły greckiej (Abies cephalonica). Na terenach rolniczych prowadzona jest uprawa winorośli, figowców i oliwek, naturalnie rozwinięte jest rybołówstwo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wyspa została zasiedlona w II tys. p.n.e., co potwierdzją odkrycia nekropolii z epoki mykeńskiej 1160–1100 p.n.e. (według Homera należąca do Odyseusza), oraz ruin murów obronnych w miejscowościach Kastron, Kranea i Sami. W późniejszych czasach mieszkańcy wyspy brali udział po stronie Aten w wojnie peloponeskiej (431–404 p.n.e.).

W 189 p.n.e. Kefalinia została opanowana przez Rzymian i włączona do prowincji Epir. Po podziale cesarstwa w 395 znalazła się w cesarstwie wschodnim. W 1082 opanował ją Robert Guiscard. W latach 1350–1479 i 1500–1797 należała do Wenecji, a w okresie 1479–1500 do Turcji. W latach 1800–1807 była częścią Republiki Siedmiu Wysp, a w 1864 wraz z Wyspami Jońskimi weszła w skład niepodległego państwa greckiego.

Podczas II wojny światowej wyspa była okupowana głównie przez wojska włoskie. Po kapitulacji Włoch wobec sił alianckich we wrześniu 1943 i po przejęciu wyspy przez Niemców, doszło do masowej zbrodni wymordowania 5 tysięcy włoskich żołnierzy przez oddziały Wehrmachtu. Kompletne zniszczenie miast i wiosek nastąpiło podczas wielkiego trzęsienia ziemi w rejonie Morza Jońskiego, jakie dotknęło wyspę w sierpniu 1953.

Sławne postacie[edytuj | edytuj kod]

Na wyspie urodzili się m.in.: sławni greccy politycy gen. Joanis Metaksas i jego przodek Andreas Metaksas, znany historyk sztuki, pisarz i kolekcjoner Christian Zervos, kompozytor i dyrygent Antiochos Evangelatos, wybitni archeolodzy Spyridon Marinatos i Nikolaos Platon; jest to też miejsce narodzin XIX-wiecznego misjonarza i dyplomaty papieskiego, biskupa Buhadgiara.

W kulturze współczesnej[edytuj | edytuj kod]

Dokonana przez hitlerowski Wehrmacht masakra włoskich jeńców znalazła odbicie w wydanej w 1963 r. powieści włoskiego neorealisty Marcello Venturiego Bandiera bianca a Cefalonia (Biała flaga nad Kefalinią).

Okres włoskiej okupacji wyspy oraz te tragiczne wydarzenia stały się również kanwą wojennego melodramatu Kapitan Corelli (Captain Corelli's Mandolin) z 2001 r., w reżyserii Johna Maddena, opartego na powieści Louisa de Bernièresa pod tym samym tytułem i zrealizowanego w całości na wyspie.

Wyspę umieszczono również w grze Assassin Creed Odyssey.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Ellingham, Marc Dubin, Natania Jansz, John Fisher: Grecja. Praktyczny przewodnik. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2000, s. 901–906, ​ISBN 83-87696-97-8

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]