Kino-Cyrk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kino-Cyrk
Киноцирк
Kino-Cyrk
Gatunek film animowany,
film krótkometrażowy,
film propagandowy,
film wojenny,
film historyczny,
film polityczny
satyra
Rok produkcji 1942
Kraj produkcji  ZSRR
Język rosyjski
Czas trwania 4 minuty
Reżyseria Olga Chodatajewa,
Leonid Amalrik
Scenariusz N. Wołkow,
Leonid Amalrik,
Olga Chodatajewa,
Konstantin Gawriuszyn
Muzyka Aleksiej Aksionow
Zdjęcia Nikołaj Woinow
Produkcja Sojuzmultfilm

Kino-Cyrk. Animowana satyra w trzech aktach (ros. Кино-Цирк. Мульт-сатира в 3-х аттракционах, Kino-Cyrk. Mult-satira w 3-ch attrakcyonach) – radziecki krótkometrażowy animowany film czarno-biały z 1942 roku w reżyserii Olgi Chodatajewy i Leonida Amalrika nakręcony w czasie wielkiej wojny ojczyźnianej. Propagandowy film animowany o satyrycznym charakterze wyśmiewający wroga, którym był Adolf Hitler[1].

Film wchodzi w skład serii płyt DVD Animowana propaganda radziecka (cz. 2: Faszystowscy barbarzyńcy)[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Seria trzech mini-filmów zatytułowanych Kino-Cyrk była przeznaczona do pokazu na linii frontu w czasie wojny oraz na projekcjach w fabrykach.

Animowana satyra w trzech aktach:

  • Akt 1: Treser Adolf i jego pieski
  • Akt 2: Hitler u Napoleona
  • Akt 3: Żongler Adolf na beczkach z prochem


W pierwszym akcie Hitler rzuca kość swoim trzem pieskom: Benito Mussoliniemu, Miklósowi Horthyemu i Ionowi Antonescu – liderom swoich sojuszników, odpowiednio Włoch, Węgier i Rumunii. W drugim akcie z kolei Hitler pyta grób Napoleona o radę, ale zmarły ciągnie go do grobu. To najbardziej proroczy z trzech aktów, w rzeczywistości bowiem zarówno Napoleon i Hitler zostali pokonani w Rosji. W trzecim akcie natomiast Hitler żongluje zapalonymi pochodniami na stosie beczek z prochem, które reprezentują kraje przez niego zajęte. Kiedy przypadkowo spada jedna z pochodni, beczki eksplodują. Film wyśmiewa Hitlera bardziej niż czyni go groźnym[3].

Przesłanie[edytuj | edytuj kod]

Satyra ma pokazać odbiorcom, iż sojusznicy Hitlera nie mają wolnej woli („Treser Adolf i jego pieski”), los Hitlera jest przesądzony tak jak każdego, kto napadł na ZSRR („Hitler u Napoleona”). Sam führer jest przedstawiony jako błazen igrający z losem, za co zostanie solidnie ukarany („Żongler Adolf na beczkach z prochem”)[4].

Animatorzy[edytuj | edytuj kod]

Nadieżda Priwałowa, Nikołaj Chodatajew, Boris Titow

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]