Kino-Prawda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kino-Prawda
Ilustracja
Plansza tytułowa pierwszego numeru Kino-Prawdy
Rodzaj programu kronika filmowa
Kraj produkcji Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Język rosyjski
Data premiery czerwiec 1922
Lata emisji 1922–1925
Czas trwania odcinka ok. 15 min
Produkcja
Produkcja Narkompros, Goskino

Kino-Prawda (czasem Kinoprawda, ros. Кино-Правда) – cykl radzieckich kronik filmowych o charakterze propagandowym i informacyjnym, realizowanych przez zespół Dzigi Wiertowa, wyświetlanych w kinach co miesiąc (z przerwami) od czerwca 1922 do 1925 roku[1]. Zrealizowano w sumie 23 numery Kino-Prawdy, a każdy numer składał się z dwóch do trzech części, poruszających bieżące tematy. Jej nazwa została zaczerpnięta z tytułu założonej przez Lenina gazety Prawda[2].

Tworząc Kino-Prawdę Wiertow pierwszy raz oparł się na pojawiającej się w jego manifestach teorii kino-oka, mówiącej że ludzkie oko jest niedoskonałe, a obiektyw kamery jest obiektywnym i nieomylnym źródłem poznania rzeczywistości[2][3].

Do nazwy Kino-Prawda nawiązali w latach sześćdziesiątych francuscy dokumentaliści nurtu cinéma vérité, na których w znacznym stopniu wywarły wpływ koncepcje i metody Wiertowa[1].

Styl i technika[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczną cechą Kino-Prawdy było zastosowanie przez Wiertowa rozmaitych chwytów technicznych: podwójnej ekspozycji, animacji poklatkowej, zdjęć przyspieszonych, podzielonego kadru. Jednym z założeń teorii kino-oka było podniesienie rangi efektów specjalnych, które według Wiertowa pomagały lepiej komentować rzeczywistość i propagować ideologię[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Hasło: Kino-prawda. W: Marek Hendrykowski: Słownik terminów filmowych. Poznań: Ars nova, 1994, s. 144.
  2. a b c David Bordwell, Kristin Thompson: Film history. An introduction. New York: McGraw-Hill, 2003, s. 185. ISBN 978-0-07-038429-3.
  3. Dziga Wiertow: Człowiek z kamerą. Wybór pism. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1976, s. 42-44.