Klasa robotnicza idzie do raju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klasa robotnicza idzie do raju
La Classe operaia va in paradiso
Klasa robotnicza idzie do raju
Gatunek dramat obyczajowy
Rok produkcji 1971
Data premiery Włochy 17 września 1971
Kraj produkcji Włochy
Język włoski
Czas trwania 125 min
Reżyseria Elio Petri
Scenariusz Elio Petri
Ugo Pirro
Główne role Gian Maria Volontè
Mariangela Melato
Muzyka Ennio Morricone
Zdjęcia Luigi Kuveiller
Scenografia Dante Ferretti
Kostiumy Franco Carretti
Montaż Ruggero Mastroianni

Klasa robotnicza idzie do raju (wł. La Classe operaia va in paradiso) – włoski film fabularny z 1971 roku w reżyserii Elio Petriego.

Obraz został nagrodzony Złotą Palmą na 25 MFF w Cannes w 1972, ex aequo ze Sprawą Mattei Francesco Rosiego. Specjalne wyróżnienie na tym festiwalu otrzymał również Gian Maria Volontè, odtwórca głównych ról w obydwu zwycięskich filmach.

Opis filmu[edytuj | edytuj kod]

Lulu Massa jest tokarzem akordowym i jednocześnie przodownikiem pracy w fabryce w Mediolanie. Jego wysoka wydajność nie daje mu jednak niczego poza nieprzychylnym stosunkiem kolegów. W ferworze pracy Lulu traci palec, co związkowcom daje asumpt do organizacji protestu i walki o lepsze warunki pracy. Lulu za podszeptem goszystowskich działaczy studenckich włącza się do historii, najpierw jako agitator, później jako uczestnik rozruchów, dzięki czemu traci pracę i w efekcie załamuje się. Ostatecznie wraca do pracy, gdzie jednak już tylko wegetuje na podrzędnym stanowisku.

Tytuł filmu nawiązuje do sceny proroczego snu, w którym ludzie pracy nie mogą po śmierci wejść do raju, gdyż drogę zagradza im mur.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]