Klasyczny pomór świń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klasyczny pomór świń (łac. Pestis clasica suum, ang. classical swine fever – CSF) – zaraźliwa, zakaźna choroba wirusowa świń domowych i dzików cechująca się wybroczynowością.

Wywołuje go wirus RNA z rodziny Flaviviridae, rodzaj Pestivirus, podobny do BVD-MD, BDV. Od 1994 r. Polska jest uznawana za kraj wolny od klasycznego pomoru świń, występuje on jeszcze w Niemczech, Francji, Rosji i innych krajach stanowiąc poważny problem ekonomiczny.

We wrześniu 2018 roku klasyczny pomór świń pojawił się w Japonii. Był to pierwszy przypadek choroby w tym państwie od 1992 roku[1].

Rezerwuarem są dziki, świnie i dzikie świnie afrykańskie. Źródłem zakażenia są najczęściej zwierzęta chore, bezobjawowi nosiciele a także pośrednio ptaki, sprzęt inseminacyjny, zakażona woda, pokarm, odchody[2], zarażają się również płody w macicy. Wirus namnaża się w migdałkach, następuje wiremia, atakuje tkanki limfatyczne i szpik powodując immunosupresję, leukopenię, trombocytopenię. Śmiertelność przy postaci ostrej zbliża się do 100%; ozdrowieńcy zyskują trwałą odporność.

Postacie choroby[edytuj | edytuj kod]

  1. Typowa
    • po inkubacji 2-4 dni silna gorączka, chorują niemal wszystkie zwierzęta w stadzie
    • zapalenie spojówek, wybroczyny na skórze zwłaszcza podbrzusza i wewnętrznych stron kończyn, wymioty i biegunka
    • niedowłady i porażenia
  2. Przewlekła
  3. Atypowa
    • ronienia
    • rodzenie prosiąt z objawami nerwowymi (niedorozwój móżdżku)

Zmiany anatomopatologiczne:

  • wybroczyny na skórze, na nagłośni, w pęcherzu moczowym, nerkach
  • „butony” w jelicie (rzekomobłoniaste zapalenie jelit cienkich)
  • zawały brzeżne w śledzionie

Zwalczanie[edytuj | edytuj kod]

Choroba zwalczana z urzędu, obowiązek poinformowania powiatowego lekarza weterynarii. Zakaz szczepień, ścisła izolacja i wybijanie sztuk zakażonych, podejrzanych o zakażenie i o chorobę, dezynfekcja[3]. Utylizować należy również skażone produkty żywnościowe, bowiem mrożone mięso dzika może stanowić źródło zakażenia przez blisko rok, zaś solone jelita przez od 3 do 5 miesięcy. W przypadku trucheł wirusy dezaktywują się po blisko 2–3 dniach, jedynie w szpiku kości długich wirulencja utrzymuje się przez ponad 15 dni[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Pejsak, Choroby świń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. MojaRola.pl, Klasyczny pomór świń po 26 latach ponownie pojawił się w Japonii, 15 września 2018 [dostęp 2018-09-16] (pol.).
  2. a b Rajský Dusan, Forejtek Pavel, Hanzal Vladimi: Atlas patologii dzikich zwierząt. Janiszewski Paweł, Bojko Alicja (tłum.). Warszawa: Oikos, 2014/2016, s. 28. ISBN 978-83-648-4301-3.
  3. Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2020 r. poz. 1421)

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.