Klasyfikator migowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klasyfikator migowy – według Merry Brenno[1] to kształt dłoni, który może być stosowany w celu przedstawienia informacji o istnieniu określonej klasy cech, np. kształtu, rozmiaru, ułożenia w przestrzeni. Klasyfikator jest ikonicznym znakiem migowym, silnie naśladującym dany desygnat, np. wyraz kamień jest reprezentowany przez zaciśniętą pięść, natomiast wyraz człowiek – przez wyprostowany palec wskazujący drugiej ręki. Monika Dobrowolska i Joanna Łacheta[2] wymieniają następujące rodzaje klasyfikatorów:

  • klasyfikatory ruchu,
  • klasyfikatory kształtu,
  • klasyfikatory obiektów.

Wyrażenia przyimkowe w PJM są najczęściej inkorporowane do jednego znaku migowego lub wyrażane za pomocą klasyfikatorów. Np. zdanie Kot leży na mojej głowie należy zamigać jako sekwencję znaków:

  • kot: obie dłonie dwukrotnie pokazują wąsy: palec wskazujący każdej dłoni dotyka kciuka w układzie O, znak rozpoczyna się przy górnych wargach, kończy po dwukrotnym symetrycznym odchyleniu dłoni na zewnątrz;
  • klasyfikator reprezentujący podmiot, tu: zwinięta piąstka prawej dłoni;
  • wskaz prawym palcem wskazującym oznaczający kota;
  • zaimek dzierżawczy mój: układ dłoni O przyłożony do środka klatki piersiowej, kant dłoni jest skierowany na zewnątrz; dłoń w układzie klasyfikatora zostaje położona na głowie.

Czynnikiem wyróżniającym klasyfikatory od innych znaków migowych jest także brak kontaktu wzrokowego z rozmówcą w czasie ich migania – nadawca przenosi wzrok na swoje dłonie na cały czas wykonywania przekazu klasyfikatorowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E. Klima, U. Bellugi, The Singns of Language, Harvard University Press, 1979.
  2. M. Dobrowolska, J. Łacheta, Klasyfikatory w PJM, [w:] Milczący cudzoziemcy. Głusi-język-kultura, Wrocław 2007, tom pokonferencyjny w opracowaniu.