Klasztor Lindisfarne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klasztor Lindisfarne
Lindisfarne Priory
Ruiny klasztoru Lindisfarne
Ruiny klasztoru Lindisfarne
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Miejscowość Lindisfarne
Kościół rzymskokatolicki
Rodzaj klasztoru opactwo
Właściciel Benedyktyni
Założyciel klasztoru Aidan
Fundator Oswald z Nortumbrii
Data budowy 636
Data zamknięcia 1536
Położenie na mapie Northumberland
Mapa lokalizacyjna Northumberland
Klasztor Lindisfarne
Klasztor Lindisfarne
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Klasztor Lindisfarne
Klasztor Lindisfarne
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Klasztor Lindisfarne
Klasztor Lindisfarne
Ziemia55°40′37″N 1°47′42″W/55,676944 -1,795000

Klasztor Lindisfarne (ang. Lindisfarne Priory) – średniowieczny klasztor benedyktynów na wyspie Lindisfarne.

W 635 roku król Nortumbrii Oswald zwrócił się z prośbą do klasztoru na wyspie Iona o przysłanie misjonarzy, którzy pomogliby mu ewangelizować świeżo zjednoczoną Bernicję i Deirę. Pierwsza misja zakończyła się niepowodzeniem. W kolejnym roku przybył do Nortumbrii charyzmatyczny mnich Aidan[1]. Oswald przekazał mu niewielką wysepkę Lindisfarne, położoną w pobliżu swojej siedziby Bamburgh. Na wyspie tej Aidan założył klasztor, który przez wiele dziesięcioleci odgrywał wielką rolę jako ośrodek misyjny i kościelny w Nortumbrii[2]. Stąd również wysyłane były misje ewangelizacyjne na teren królestwa Mercji. Początkowo był to zakon propagujący liturgię iroszkocką, ale po synodzie w opactwie Whitby przyjął zasady łacińskie.

Najsłynniejszym mnichem z klasztoru Lindisfarne był św. Kutbert, patron Nortumbrii i pierwszy biskup Lindisfarne[1][2][3].

Na początku VIII wieku w klasztorze Lindisfarne powstał znany iluminowany manuskrypt, znany jako Ewangeliarz z Lindisfarne[1]. Jest to rękopis czterech ewangelii, sporządzony prawdopodobnie przez Eadfrita, mnicha z Lindisfarne i późniejszego biskupa. W X wieku mnich Aldred dodał do łacińskiego tekstu tłumaczenie na język staroangielski, a pustelnik Billfrith ozdobił całość drobnymi elementami metalowymi. Oryginał przechowywany jest w zbiorach British Library, a kopia wystawiona jest dla zwiedzających w katedrze w Durham.

W roku 793 klasztor został zaatakowany przez wikingów i splądrowany[1]. Ten bezprecedensowy akt agresji traktowany jest jako początek epoki wikingów w Brytanii. Ciągłe najazdy Normanów zmusiły mnichów do opuszczenia klasztoru w 875 roku[2]. Ekshumowano również szczątki św. Kutberta i przeniesiono je do Durham. Została tam również w roku 1000 przeniesiona siedziba biskupstwa.

Klasztor został reaktywowany według reguły benedyktyńskiej w 1093 roku za rządów dynastii normandzkiej. Funkcjonował do 1536 roku, kiedy to Henryk VIII rozpoczynając reformę kościoła zlikwidował wszelkie zgromadzenia zakonne[2][3].

Dziś z klasztoru pozostały jedynie ruiny, które są jednak zachowane w dobrym stanie i dają wyobrażenie o tym, jak kompleks wyglądał w czasie swej świetności. Stanowią część dziedzictwa narodowego Wielkiej Brytanii. Turyści dostać się mogą na wyspę po niewielkiej grobli jedynie dwa razy dziennie, podczas odpływu. Zwiedzać można zarówno same ruiny jak i muzeum poświęcone historii Lindisfarne i osobie św. Kutberta[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Lindisfarne Priory (ang.). paradoxplace.com. [dostęp 2012-02-28].
  2. a b c d Lindisfarne Priory Northumberland (ang.). English Heritage. [dostęp 2012-02-28].
  3. a b c Lindisfarne Priory (ang.). historvius.com. [dostęp 2012-02-28].