Klub „Stodoła”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wejście do klubu „Stodoła”

Centralny Klub Studentów Politechniki Warszawskiej „Stodoła”klub studencki w Warszawie. Należy do Politechniki Warszawskiej.

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Pracownicy i studenci Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej w klubie „Stodoła” przy ul. Nowowiejskiej, ok. 1969

Pierwszą siedzibą klubu był barak przy ul. Emilii Plater pozostawiony przez budowniczych Pałacu Kultury i Nauki, nazywany „stodołą”[1]. Następnie mieścił się w baraku przy ul. Trębackiej, będącym zapleczem przy odbudowie Teatru Wielkiego, w świetlicy Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych przy ul. Wspólnej, w dawnym Kinie Oka przy ul. Nowowiejskiej i od 1972 w nowo wybudowanej siedzibie przy ul. Stefana Batorego 10.

Budynek wzniesiony w latach 1970–1972 zaprojektowali Leszek Sołonowicz, Janusz Pukaczewski i Tadeusz Szumilewicz[2].

Autorem obecnego wystroju jest Jarosław Koziara.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Grupa Marillion podczas koncertu w Stodole

Stodoła działa od 5 kwietnia 1956. Od samego początku stanowiła centrum warszawskiego życia jazzowego. Odbyły się tutaj trzy pierwsze edycje Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Jazzowej „Jazz Jamboree” (1958, 1959, 1960). W 1964 z inicjatywy Jerzego Bojanowskiego, ówczesnego prezesa klubu, powołany został Klub Jazzu Tradycyjnego. Jego członkowie organizowali w Stodole „piątki jazzowe”. Swoje próby miały tam najbardziej znane wówczas zespoły jazzowe: Big Band „Stodoła”, Hagaw, Old Timers, Gold Washboard, Storyville Jazz Band i Vistula River Brass Band.

Istotna w życiu klubu była także działalność kabaretowa i filmowa. Najpierw powstał Dyskusyjny Klub Filmowy „Stodoła”, który ze względów technicznych działał poza klubem (m.in. w Kinie Iluzjon), a w roku 1964 Realizatorski Klub Filmowy, którego działalność opierała się w dużej mierze na wykorzystywaniu sprzętu klubu Hybrydy. W ten sposób zrealizowano kilka filmów dokumentalnych oraz fabularną adaptację powieści Maksa Frischa „Powiedzmy Gantenbein”.

W roku 1973 doszło do połączenia różnych filmowych organizacji studenckich, w wyniku czego powstało Studenckie Centrum Filmowe. Jego siedziba znalazła się w Stodole (wówczas już przy ul. Batorego). Nowy lokal był wyposażony w sprzęt pozwalający na profesjonalną produkcję filmów. W latach 1973-1977 zrealizowano kilkadziesiąt filmów krótkometrażowych. Niektóre z nich otrzymały nagrody na ogólnopolskich festiwalach filmowych. Na dwudziestolecie klubu powstał film Jerzego Karpińskiego „Korowód”, który utrwalił najważniejsze momenty w historii Stodoły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Sołtysiak, Jerzy S. Majewski: Warszawa. Ballada o okaleczonym mieście. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Baobab, 2006, s. 251. ISBN 978-83-7626-380-9.
  2. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1977, s. 49.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]