Koń bretoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Koń bretoński

Koń bretońskikoń zimnokrwisty hodowany w Bretanii.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Jest krępy, ma ciężką, kwadratową głowę o prostym profilu, małych uszach i dużych chrapach. Wysokość w kłębie: 152-162 cm. Szyja krótka i umięśniona, grzywa obfita, falista. Kończyny mocne i krótkie, a kopyta kształtne i mocne. Ogon zazwyczaj bardzo krótko obcięty. Na kończynach zazwyczaj rosną szczotki.[1]

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Zwykle maść winno- lub ciemnodereszowata oraz kasztanowa lub gniada. Konie kare zdarzają się bardzo rzadko. Białe odmiany nie są pożądane.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z Bretanii, północno-zachodniego regionu Francji, wywodzi się od zwierząt sprowadzonych w te strony przez wojowniczych Celtów oraz Ariów migrujących z terenów Azji. Przypomina nieco konie z rosyjskich stepów, lecz w czasie krucjat otrzymał domieszkę krwi orientalnej,a następnie również koni ardeńskich, bulońskich, perszeronów i norfolk roadsterów. Wyróżnia się trzy typy bretonów pochodzących z różnych rejonów Bretanii: ciężki pociągowy - hodowlany na wybrzeżu, sławny z wielkiej siły; corlay - rezultat krzyżówki z arabami i folblutami, najbardziej zbliżony do starożytnego typu; postier breton - krzyżówka z kłusakiem z Norflok i hackneyem - dobry koń powozowy, dawniej używany także jako artyleryjski[potrzebny przypis].

Standardy rasy[edytuj | edytuj kod]

  • Syndicat des Eleveurs de Cheval Breton[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Helena Kholova, Konie, Delta, 1996, s. 78, ISBN 83-7175-116-8.
  2. Cheval Breton - Syndicat des Eleveurs du Cheval Breton - Standard du cheval breton, www.cheval-breton.fr [dostęp 2017-11-24] (fr.).