Koń oldenburski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Koń oldenburski
Ilustracja
Klacz oldenburska
Inne nazwy oldenburg, oldenburger
Typ koń gorącokrwisty
Wymiary
Wysokość w kłębie 165 - 175 cm
Wzorce rasy
Equus ferus caballus

Koń oldenburski (oldenburg, oldenburger) - rasa konia gorącokrwistego wyhodowana w XVII wieku, głównie dzięki wysiłkom księcia Antona Günthera von Oldenburg[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Koń oldenburski to najcięższa spośród niemieckich ras gorącokrwistych. Współcześnie jest to nowoczesny koń sportowy z cechami wskazującymi na uszlachetnianie rasami lżejszymi. Jest on szczególnie przydatny do skoków przez przeszkody.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rasa powstała w XVII wieku w regionie Oldenburg i Fryzji Wschodniej[1] i opierała się na starych fryzyjskich koniach z regionu między Wezerą a granicą holenderską[1]. Powstanie rasy przypisuje się księciu księciu Antonowi Güntherowi von Oldenburgowi[1], który importował, uważane wówczas za najlepsze i najcenniejsze w Europie, konie hiszpańskie i neapolitańskie, posiadające krew berberską[1].

Była to rasa koni wozowych, oraz do wykorzystania w rolnictwie[1]. Przez stulecia hodowcy dostosowywali rasę do rynku, wybierając konie z najlepszymi cechami i prowadzili selektywną politykę hodowlaną, by zapewnić jednorodny typ[1]. W XVII wieku Oldenburger miał typowy wysoki chód koni powozowych. Jego ramiona były na wystarczająco strome, by leżało na nich chomąto[1]. W przeciągu kolejnych stu lat stał się eleganckim koniem do jazdy konnej i powożenia[1]. Początek rasie dał w roku 1572 ogier półkrwi "Kranich" pochodzący z najlepszej linii hiszpańskiej i klacze fryzyjskie. Wyglądem przypominał on konia rasy kladrubskiej[1].

Pokrój[edytuj | edytuj kod]

Konie tej rasy mają głowę o profilu prostym lub lekko garbonosym osadzoną na dobrze osadzonej i uformowanej szyi. Łopatki konia są długie i skośne. Kłąb jest mocny o średniej długości, czasami nieco miękki grzbiet. Zad u koni występuje lekko ścięty i muskularny. kłoda – szeroka i głęboka

Kończyny[edytuj | edytuj kod]

  • kończyny u konia są suche i silne. Rasa ma dobrą mechanikę ruchu we wszystkich chodach.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie zwykle skarogniade, kare lub gniade, rzadziej kasztanowate czy siwe.

Hodowle[edytuj | edytuj kod]

Hodowlę ukierunkowano na nowoczesny typ konia sportowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Edwards 2000 ↓, s. 306.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]