Kościół Świętego Ducha w Stargardzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Distinctive emblem for cultural property.svg A-347 z dnia 22.04.2008 r.[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół św. Ducha.
Państwo  Polska
Miejscowość Stargard
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Świętego Ducha w Stargardzie
Wezwanie Świętego Ducha
Położenie na mapie Stargardu
Mapa lokalizacyjna Stargardu
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Położenie na mapie powiatu stargardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu stargardzkiego
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie
Ziemia53°20′05″N 15°02′24″E/53,334722 15,040000

Kościół Świętego Ducha (niem. Heilig-Geist-Kirche) – neogotycka budowla wzniesiona w latach 1874-1877, na miejscu pierwotnego kościoła szpitalnego założonego w 1364. Położony poza obrębem murów miejskich należy do dekanatu Stargard Zachód. Kościół użytkuje parafia katolicka obrządku rzymskiego pw. Ducha Św., a do 26 listopada 2011 parafia katolicka obrządku bizantyjsko-ukraińskiego pw. Św. Jozafata Męczennika.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1651 przystąpiono do odbudowy świątyni wznosząc ja właściwie od nowa w konstrukcji szachulcowej łącznie z budową nowej wieży. W ciągu następnych stuleci niekonserwowany kościół uległ daleko idącej dewastacji, a w 1868 rozebrano go i wybudowano nowy pod tym samym wezwaniem – Ducha Świętego. W latach 1895-1924 prowadzono prace przy wyposażeniu wnętrza według projektu architekta Denekego. W 1926 założono w kościele witraże, które dotrwały do naszych czasów. 20 maja 1945 w czasie uroczystości Zielonych Świątek została odprawiona pierwsza w Stargardzie polska msza święta z udziałem pierwszych osadników.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół, zawrócony prezbiterium w kierunku zachodnim, założony na planie prostokąta, jest budowlą salową, przykrytą dachem dwuspadowym. Od zachodu do korpusu nawowego przylega trójboczne zamknięte prezbiterium, od wschodu zaś kwadratowa w rzucie wieża o wysokości 50,2 m.

Zewnętrzna szata kościoła nosi wyraźne znamiona neogotyku, chociaż w redakcji uproszczonej i uniwersalnej. Elewacje kościoła opięte są przyporami i podzielone ostrołukowymi oknami.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Wystrój kościoła jest bardzo bogaty. Na ścianach prezbiterium oraz na zachodniej ścianie nawy bocznych znajdują się polichromie wykonane po 1945, przedstawiające narodziny Chrystusa, Powstanie z Grobu oraz postaci śś. Piotra i Pawła. Na zachodniej ścianie nawy południowej i północnej zachowały się dwie XIX-wieczne ramy z dawnych epitafiów. Obecnie w ramach tych umieszczone są współczesne kopie ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa pochodzące 1959 roku. W prezbiterium znajduje się drewniany tryptyk przedstawiający scenę Zesłania Ducha Św, wykonany w 1997 r. Ponadto we wnętrzu zachował się pełny zestaw ław kościelnych, drewniany, polichromowany, neobarokowy prospekt organowy wykonany przez J. Köhlera ze Stargardu oraz dwa kute żyrandole powstałe na pocz. XX wieku.

Uroku dodają witraże znajdujące się na każdym przeszkleniu w kościele.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo zachodniopomorskie. 2018-09-30. [dostęp 13.05.2010].
  2. Zenkner J., Stargard. Klejnot na pomorskim szlaku, Stargard 2006, s. 45