Kościół Świętej Trójcy w Duniłowiczach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Świętej Trójcy
w Duniłowiczach

Касцёл Найсвяцейшай Тройцы y Дунілавічах
Distinctive emblem for cultural property.svg 212Г000592
kościół parafialny
Ilustracja
Widok kościoła
Państwo  Białoruś
Miejscowość Duniłowicze
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół łaciński
Parafia Parafia Świętej Trójcy w Duniłowiczach
Wezwanie Trójcy Świętej
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki obraz Matki Bożej Loretańskiej
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Kościół Świętej Trójcy w Duniłowiczach
Kościół Świętej Trójcy
w Duniłowiczach
Ziemia55°04′34,0″N 27°14′08,3″E/55,076111 27,235639

Kościół Świętej Trójcy w Duniłowiczachkościół parafialny w Duniłowiczach na Białorusi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół zbudowano w latach 1769-1773 przy dwukondygnacyjnym murowanym klasztorze Dominikanów.

Po stłumieniu powstania listopadowego, w 1850 roku władze rosyjskie skasowały klasztor, po czym kościół funkcjonował jako parafialny. Po stłumieniu powstania styczniowego, w 1866 roku kościół został przymusem zaadaptowany na cerkiew należącą do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1919 roku władze polskie zwróciły kościół katolikom. W 1949 roku zamknięto świątynię i zamieniono na magazyn nawozów sztucznych. Została ona odzyskana w 1990 roku.

W kościele znajduje się uważany za cudowny, obraz Matki Bożej Loretańskiej, podarowany przez biskupa wileńskiego Mikołaja Paca. Obraz jest z XVII w. i pochodzi z Florencji. Został odnowiony w latach 90. XX w.

Naprzeciwko kościoła znajduje się cmentarz żołnierzy polskich poległych podczas wojny bolszewickiej w 1920 roku.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół jest zabytkiem architektury baroku. Jest to trójnawowa bazylika z transeptem o krótkich ramionach i wypukłych elewacjach zwieńczonych ozdobnymi frontonami, podobnie jak szczyt czworobocznego prezbiterium, po bokach którego znajdują się niskie zakrystie.

Fasadę flankują dwie trójkondygnacyjne wieże, pomiędzy którymi znajduje się fronton z wolutami. Fakturę fasady urozmaicają podwójne wklęsłe pilastry, wydatne gzymsy i nisze. Pilastry dekorują także pozostałe elewacje świątyni.

Wejście główne ozdabia portal, pierwotnie barokowy, w XIX wieku przekształcony na klasycystyczny, zwieńczony płaskorzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem.

Kolebkowe sklepienia nawy głównej i krzyżowe naw bocznych ozdobione są polichromią przedstawiającą motywy roślinne i kartusze herbowe.

Wokół kościoła znajduje się ogrodzenie z kutą bramą, zabytek architektury neorenesansu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Кулагін А. М. Каталіцкія храмы на Беларусі: Энцыкл. даведнік / А. М. Кулагін; маст. І. І. Бокі. — 2-е выд. — Мн.: БелЭн, 2001.— 216 с.: іл. ​ISBN 985-11-0199-0​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]