Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Distinctive emblem for cultural property.svg A/5197/1352/WŁ z dnia 26.09.1991[1]
kościół cmentarny
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Miejscowość POL Złoty Stok COA.svg Złoty Stok
ul. Kłodzka
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Wezwanie Świętej Trójcy
Wspomnienie liturgiczne Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
Położenie na mapie Złotego Stoku
Mapa lokalizacyjna Złotego Stoku
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ząbkowickiego
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Położenie na mapie gminy Złoty Stok
Mapa lokalizacyjna gminy Złoty Stok
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku
Ziemia50°26′41,24″N 16°52′32,48″E/50,444789 16,875689

Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stokurzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Złotym Stoku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

świątynia została ufundowana przez złotostockiego patrycjusza Hansa Kirchpauera w 1583 roku[2]. Był on ewangelikiem, ostatnim zarządcą kopalni Fuggerów[2]. kościół został zbudowany dla ludności katolickiej będącej w owym czasie w mniejszości. W 1802 roku do świątyni została dobudowana kostnica. Środki finansowe na jej dobudowanie pochodziły z zapisu, jaki znalazł się w testamencie tutejszej handlarki Rosine Großmannin. W pomieszczeniu tym do dnia pogrzebu miały być przechowywane osoby uważane za „pozornie” zmarłe. Od tego czasu świątynia była nazywana kaplicą cmentarną[2]. W 1869 roku został przeprowadzony remont świątyni i z tego właśnie czasu pochodziła mała wieżyczka w której był zawieszony dzwon. Po II wojnie światowej na mocy tzw. dekretu Bieruta, kościół przeszedł na własność państwa. W 2010 roku został wyremontowany dach świątyni. W dniu 28 sierpnia 2015 roku został podpisany akt notarialny na mocy którego kościół prawomocnie stał się własnością rzymskokatolickiej parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Złotym Stoku[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Obecny wygląd świątyni jest skromny. Jest to murowany, otynkowany kościół salowy, zamknięty od strony wschodniej trójbocznie[2]. Przy korpusie znajdują się dobudówki: od strony północnej zakrystia, od strony południowej kruchta, od strony zachodniej dość obszerny przedsionek obejmujący całą szerokość[2]. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z wzdłużnym podciągiem na osi; w przedsionku zachodnim jest umieszczony strop belkowy, w przybudówkach z lewej i prawej strony korpusu znajdują się sklepienia krzyżowe. Wnętrze jest oświetlone przez dość duże okna ostrołukowe w obramieniach kamiennych, w stylu neogotyckim. Spośród detali można wyróżnić drewniane obramienie wejścia do zakrystii z nadprożem o dekoracji roślinnej z datą „1691” i literami „G U”. Ta sama data jest umieszczona na jednym z dwóch słupów podpierających chór muzyczny. Obecny ołtarz w stylu rokokowym został wykonany w drugiej połowie XVIII wieku, a obraz do niego został namalowany w 1878 roku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 2018-09-30. s. 257. [dostęp 2016-06-21].
  2. a b c d e f g Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 266. ISBN 83-85773-01-0.
  3. Kościół pw. Świętej Trójcy wrócił do dawnego właściciela (pol.). Złoty Dzwon miesięcznik parafialny parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Złotym Stoku. [dostęp 2016-06-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]