Kościół św. Idziego w Podlesiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Idziego
w Podlesiu
Distinctive emblem for cultural property.svg A/222/78 z dnia 25.01.1978[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Elewacja frontowa
Państwo  Polska
Miejscowość Podlesie
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Parafia św. Idziego w Podlesiu
Wezwanie Święty Idzi
Wspomnienie liturgiczne 1 września
Położenie na mapie gminy Lelów
Mapa lokalizacyjna gminy Lelów
Podlesie, kościół św. Idziego
Podlesie, kościół św. Idziego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Podlesie, kościół św. Idziego
Podlesie, kościół św. Idziego
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Podlesie, kościół św. Idziego
Podlesie, kościół św. Idziego
Położenie na mapie powiatu częstochowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu częstochowskiego
Podlesie, kościół św. Idziego
Podlesie, kościół św. Idziego
Ziemia50°45′15″N 19°36′18″E/50,754167 19,605000

Kościół św. Idziego – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Podlesiu w powiecie częstochowskim w województwie śląskim. Jest kościołem parafialnym w dekanacie koniecpolskim w diecezji kieleckiej[2].

Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o kościele w Podlesiu pochodzą z 1325 i 1470 roku. Świątynia została spalona przez Szwedów w 1657 roku, nowy kościół wzniesiono w 1728 roku, z fundacji Aleksandra Tęgoborskiego, ówczesnego właściciela wsi. Konsekracja odbyła się w 1728 roku. Pod koniec XVIII wieku (1782-1787) kościół przebudowano tak gruntownie, że faktycznie można mówić o budowie nowego. Było to możliwe dzięki wydatnej pomocy Aleksandra Potockiego, kolatora kościoła.

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Kościół jest drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami, na podmurówce. Nawa kościoła założona jest na rzucie prostokąta, prezbiterium od strony północnej, węższe, zamknięte prostą ścianą. Bezpośrednio za prezbiterium, na jego przedłużeniu, znajduje się zakrystia – co jest rozwiązaniem rzadko spotykanym w kościołach drewnianych. Wejście do kościoła poprzedzone jest niewielkim przedsionkiem. Dachy gontowe, dwuspadowe, odrębne nad nawą i nad prezbiterium z zakrystią. W dachu nawy znajduje się wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona hełmem. Szczyt fasady oszalowany jest deskami układanymi „w jodełkę”. Kościół jednonawowy. Nawa i prezbiterium przekryte są wspólnym sklepieniem pozornym, w nawie wspartym na zaskrzynieniach. Belka tęczowa posiada formę dwóch wolut.

Wyposażenie barokowe. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne pochodzą z XVIII wieku. Ciekawostką jest wejście na ambonę prowadzące przez schody umieszczone w ołtarzu bocznym lewym.

Dzwonnica[edytuj | edytuj kod]

W sąsiedztwie kościoła znajduje się wolnostojąca drewniana dzwonnica wybudowana w 1808 roku (rok wyryty nad drzwiami).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara Wolff (red) Jerzy Z. Łoziński (red), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom III województwo kieleckie z. 12 powiat włoszczowski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1966.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]